Zaterdag 4 mei 2002, 1e etappe van Uden naar Xanten.

Dat was nog vroeg opstaan voor de ploeg uit respectievelijk Heiloo en Akersloot. Joke, Ad en Marga kwamen om zeven uur ' s morgens aan in Utrecht. Peter en Ineke hadden de koffie al klaar en om half acht vertrok het gezelschap richting Uden. Joops vrouw Ton had de koffie al klaar en er stonden zelfs twee soorten cake op tafel. Pe nam eerst de ene soort ging vervolgens naar toilet en deed na wederkomst net alsof hij nog niet gehad had en nam vervolgens de tweede soort. Dit in tegenstelling tot Ad die zodanig in beslag genomen werd door de vele aanwezigen, die uiteraard allemaal de rolstoel (handbike) gedemonstreerd wilden zien, dat zelfs na 50 kilometer nog gehoord moest worden dat hij uiteindelijk geen plakje cake genoten had. Wat een leuke mensen allemaal die ten huize Bullens aan kwamen zetten om ons allen een goede reis te wensen. Adrie van de Valk kwam zelfs helemaal vanuit IJmuiden naar Uden en aan haar dankt Ad de meest intense afscheidsknuffel. Nadat de paspoorten voor de benodigde stempels waren uitgereikt aan de deelnemers was het tijd voor een moment van stilte waarbij Peter een citaat voorlas uit de tweede brief van de apostel Petrus, de stichter van de kerk te Rome. Komaan laten we gaan, kusjes voor alle lieve mensen die achterblijven en een fotograaf die vooruitgestuurd werd om een strategische positie in te nemen voor een onvergetelijke foto. Dat viel uiteindelijk nogal tegen want een bepaalde bocht moest tweemaal genomen worden. Koud en regenachtig dat wel maar wat een mooi landschap daar achter Uden. Joop weet de weg en de rest volgt van zelf. Doordat niet zozeer op de weg gelet hoeft te worden kan de omgeving goed opgenomen worden. Er worden tal van vogels waargenomen en de dames in het gezelschap verleggen de gedachten naar broertje Jan Bakker de bekende brandweerman, loodgieter maar vooral vogelaar uit Heiloo. 'Kijk een Grutto'; zegt Pe. Ad vindt het niet interessant en zegt dat hij liever veugelaar is dan vogelaar. De eerste koffiestop bij een EHBO-post. Iemand gewond? Nee, het betreft een zeer gewaardeerde medewerkster van Joop, Simone die bij haar schoonfamilie Jansen de koffie klaar heeft. De eerste stop en de heer des huizes krijgt de eer de eerste signatuur in het paspoort te verzorgen. Later bleek dat we Joop in dit soort situaties goed in de gaten moeten houden want na een paar kilometer komt hij erachter dat hij zijn bril vergeten was. Wat doen we, terugfietsen? Welnee zegt Joop, deze mensen snappen onmiddellijk dat ik dat ben die de bril vergeten is. En warempel daar staat die aardige mevrouw Jansen langs de kant van de weg en reikt Joop z'n bril aan en dat is lekker want dan kan tevens met meer vertrouwen het kaartlezen aan hem overgelaten worden. Nog meer aardige mensen, jazeker want juist als de grens met Duitsland in zicht komt ontmoeten wij de familie Gruiters uit Helmond. Jo Gruiters is zelf een gerenomeerd lange afstandfietser en vond het tenminste de moeite waard om samen met zijn vrouw ons te zien en uit te zwaaien. Rij nog even door want daar is een leuke gelegenheid om koffie te drinken. Nou leuk, met de nodige frustratie van een vermoeide horeca-ondernemer werd Ad te verstaan gegeven dat zijn fiets niet op het terras mocht staan. Na uitleg van de situatie werd de vergissing ingezien en werd er goede soep gepresenteerd. Behalve voor Joop want die wilde appelgebak echter zonder slagroom. Kevelaar in Duitsland, wat een mooi stadje en laten we even in die kerk kijken want Joop wist te vertellen dat in de kerk tal van schildjes en vaantjes zijn opgehangen van pelgrims uit het verleden. Tenslotte werd Xanten bereikt en na enig zoeken werd een camping gevonden met mogelijkheid om iets te eten en te drinken. Met de wind nog in de oren zal het inslapen geen probleem zijn.