Donderdag 9 mei, van Wiesbaden naar Mannheim, afstand 92 Km.

Gisteravond zaten we heerlijk met een aantal roeifanaten de politiek te bespreken en met een schuin oog te kijken naar de wedstrijd tussen Feijenoord en een of andere Duitse club. Niemand vond de wedstrijd echt belangrijk maar Feijenoord won wel de UEFA-cup. Wij zijn als pelgrims niet echt geintresseerd in zoiets aards als voetbal, want tenslotte is het morgen Hemelvaartsdag en de diepere betekenis daarvan spreekt ons meer aan.(?!) Nadeel van deze dag was echter dat alle bakkers gesloten zijn en daar hadden we even niet op gerekend. Gelukkig vinden we later op de dag een vriendelijke pompbediende die nog broodjes in de vriezer had. De oven werd gestart en de broodjes werden speciaal voor ons opgepiept. In totaal 24 stuks dus het gebruik wordt per persoon gelimiteerd. Zo neemt Joke om te beginnen als ontbijt maar een enkel broodje maar Pe lust er wel drie, dus blijft voor hem het recht bestaan op nog een laatste broodje over. Dit detail wordt opgenomen in ons reisverslag om aan ter geven dat wij (de pelgrims) bijna tot asceet zijn geworden. (ter verduidelijking: asceet = afzien van wereldse begeerten/geneugten).

De Wiesbadener-Kanu Verein moeten we overigens nog een E-mail versturen want er was bij ons vertrek niemand te vinden waarmee kon worden afgerekend voor ons verblijf voor de nacht. Het werd overigens nog een verlaat vertrek want eerst moest Ad zijn lekke band van de rolstoel plakken en vervolgens nog twee keer! want, hij had de laatste keer zijn band zo hard opgepompt, dat deze spontaan ontplofde toen hij zijn inmiddels meer afgetrainde lichaam op de rolstoel hees. Het werd dus 9.10 voordat we vertrokken.
Via prachtige fietspaden langs schitterende landschappen wordt door de mannen vooral studie gemaakt van de veel voorkomende Rode Wauw. Een roofvogel die vooral aanspreekt door de sierlijk ronde vliegbewegingen en kenmerkend geluid. Via een Rheinpont wordt naar de andere oeverkant van de Rijn gevaren. Het is duidelijk een vrije dag in Duitsland want er zijn tal van medekoersgenoten op de route te vinden.
Nadat de de pont ons had overgezet kwamen we aan te Oppenheim, de afgebakken broodjes van het tankstation werden onder een boom in het gras lekker van warme kaas voorzien, gegeten en met de nodige koffie gespoeld. De teller staat nog op 30 km maar na vertrek om 12.30 uur zal deze stand nog behoorlijk worden opgevoerd.
Dan wordt het dorpje Alsheim doorkruist en worden twee handbikers {medelotgenoten van Ad) ontmoet (zie foto) Prachtig gesprek, het bleek vader en zoon te zijn, waarvan de vader door een tumor in de rug reeds dertig jaar aan de rolstoel verbonden is, maar "geen probleem" bleek al snel zijn lijfspreuk te zijn. Mooi voorbeeld van solidariteit tussen vader en zoon, want de zoon mankeerde niets maar omdat het vaderdag is wilde de zoon net als vader fietsen op gelijk niveau. Later daarna werd in Worms nog een handbiker gezien. In Worms eveneens de Dom bezocht. De St.Peter, prachtige kerk en vandaar dat ook hier een stempel werd gehaald voor het reispaspoort.
Omdat de broodjes nu werkelijk verbruikt waren en we nog immer honger hadden werd dus alles bij elkaar gezocht. Uit de diverse tassen kwam tenslotte een instant tomatensoep tevoorschijn die met spaghettie-vermicellie tot enig volume werd verwarmd. Na een door de warmte vermoeiende tocht kwam het gezelschap om 19.00 uur aan bij jeugdherberg te Mannheim. Laat er nu toch een goede Italiaan net om de hoek zitten. Onze opzet om vooral karig te eten werd voor even vergeten.
Na de ' grappa' was het voor een goede nachtrust alleen nog maar nodig om te liggen...........