maandag 13 mei Breisach-Rheinfelden, afstand 103 km

Joop had net z'n tentje opgezet of de campingjuffrouw kwam met het verzoek niet meer dan twee plaatsen in beslag te nemen en omdat Joop net iets buiten de plek was getent was het dus zijn opgave van plaats te veranderen.
Lekker gegeten in het petit restaurant. Eindelijk een nachtje zonder regen dus kon de tent redelijk droog worden ingepakt. Het vertrek kon plaatsvinden na een heel stevig ontbijt met zuurdesembrood. Overigens blijken sommige deelnemers dan ineens met minder te willen doen onder het excuus dat een platte buikpartij ook belangrijk is. We vertrokken om 5 over half 9 en het weer zag er goed uit. Later op de dag werd het weer werkelijk stralend en tijdens de vele lekke banden konden zelfs de rugdelen aan de warmtestralen van de zon worden toevertrouwd. Tenminste als men geen deelnemer was aan het bandenplakproces en daar kan Pe in ieder geval niet bij gebruikt worden. Hij maakt dan gedetailleerde studie van het vervolg van de route. We vliegen erin en na 30 km wordt in een klein dorpje de eerste stop ingelast. Een winkelje annex boerderij wordt ontdekt en betreden en warempel daar konden ook nog de meeste inkopen worden gedaan die we nodig hadden. Gewoon lekker brood, kaas, appels en huisgemaakte yoghurt.
De bloedworst en huisgemaakte preskop kan niet in de smaak van de dames vallen. Opmerkelijk was dat vanuit de winkel door een raam naar de koeien gekeken kon worden want die stonden in een belendende stalruimte.
De boer stelde het op prijs om zijn nog niet gecastreerde Siementhaler stier aan ons voor te stellen. "Met achttien maanden wordt hij geslacht", zei hij en hij keek ons aan alsof hij verwachtte dat we van enthousiasme een rondedansje zouden maken. De eerste koffie wordt onder de kerktoren gebruikt.
Er ontstaat een verwarrende discussie over de boeren zwaluw die hier veel gezien wordt. Pe geeft aan dat het diertje leeft van de vliegenvangst terwijl Ad de nuttigheid hoger zou waarderen indien voor de variatie op muggen zou worden gejaagd. Dan ontmoet ons collectief reukorgaan de smakelijke geur van verse aardbeien. Hoewel er uitsluitend Pools op het veld verstaan werd, krijgt een van de dames het toch voor elkaar drie dozen vers geplukt te verkrijgen.
Dit bleek achteraf ook de enige manier om het restant aan zuurdesembrood op te krijgen. Wat een lekkere zoete smaak en wat kreeg Pe er weer weinig van. Ongeveer 15 km voor Basel had Ad een lekke band en later 8 km voor Basel weer een. Deze laatste was op een zeer fraaie plek waarbij koffie kon worden gezet en de eerste meditatie-oefeningen voor de dag konden worden doorgenomen in liggende houding in het gras. Het besluit wordt genomen de banden van de rolstoel te verwisselen want met dergelijk versleten toestanden kan Zwitserland niet worden ingetrokken. We nemen dus afscheid van Duitsland en spreken af ons Duitslandbeeld bij te stellen.
Wat een prachtig land en wat een ontzettend aardige mensen hebben we ontmoet. Ook in het verkeer is het ons opgevallen dat met de fietser duidelijk rekening wordt gehouden. Kortom omdat Nederland niet meedoet met de wereldkampioenschappen, gaan wij juichen voor de Duitsers. Voor dit doel kan Joop de voerbalratel van Pe lenen waarmee voor de televisiekijker naar voetbal met leuke geluiden nog gezelliger kan worden gemaakt. Joop houdt eigenlijk niet van voetbal maar voor deze keer wil hij het wel doen. Te Basel is er gelukkig direct een aardige kerel die ons voorgaat naar het centrum.
Uiteindelijk werd in Well Am Rhijn, de winkel voor rolstoelenmaterialen gevonden en die had goeie banden voor Ad. Hij wilde deze perse ter plekke omdoen.
En dus werd de hele operatie op de stoep van de Leopoldstrasse voor het pand van de firma E&K Sanitatshaus uitgevoerd.
Aanschafkosten 2 nieuwe banden voor 23,75 euro.
Eenmaal door Basel waren we de weg weer even kwijt. Het graf van Erasmus kon niet worden gevonden. De tocht bleek uiteindelijk veel langer dan we dachten en de eerste kuitenbijters waren niet van de lucht. Joke en Ineke doen het als nieuwkomende klimgeitjes niet slecht. Na wat omzwervingen en vragen eindelijk aangekomen bij de camping, rustig, mooie plek, goede douches. Er wordt het een en ander in een pan warm gemaakt dat later door Peter spaghettie wordt genoemd. Het smaakt toch wel goed want we stierven van de honger.
We aten al met al om een uur of acht.