woensdag 15 mei Hohentengen nach Sittersdorf 86 km, 25 graden

Natuurlijk is het zo dat kamperen vraagt om een eenwording met de natuur, althans min of meer. Echter als dan na een vermoeiende dag eindelijk de rits van de slaapzak wordt opgetrokken en men wil slapen is het wel flauw dat dan juist een groep sprinkhanen meent net naast de tent te moeten gaan tjirpen, ja en niet effies maar de hele nacht door. Desondanks sluit onze engelbewaarder na enige tijd onze ogen zodat entree gemaakt kan worden in de geestelijk wereld. Verkwikt wordt iedereen wakker en inderdaad een uur eerder dan we gewend waren. We lopen nog naar de uitgang van de camping of Joke voelt een verslapping in de banden opkomen. Fietsendocter Ad wordt aldus om 8 uur aan de lekke achterband van de fiets van Joke gezet. Ad heeft hem wederom geplakt in no-time en werd het vertrek een half uurtje later. De start was meteen tegen een onmogelijk hoge helling op, niet lekker als je spieren nog niet wakker zijn en er nog nauwelijks zuurstof in de longen is opgenomen. Wat een prachtige omgeving en een lekkere asfalt weg om snelheid te maken. Ieder huis heeft een prachtige tuin en het ziet er allemaal fleurig en creatief uit. Via mooie bospaden en langs malse weiden wordt geklommen en soms spectaculair gedaald. Het weer is prikkelend fris en het zonnetje onmerkbaar brandend. Vooral de neus en de bovenkant van de oren vertonen het eerst de tekenen van verbranding. Er is zoveel te zien en dus ook zoveel te bekletsen dat de kilometers bijn ongemerkt onder de wielen schieten. Na ruim 20 kilometer te Flaach hebben we voor het gemeentehuis koffie gedronken, het uitgestelde ontbijt genoten en tevens de toiletten in het gemeentehuis bezocht. Ad krijgt telefoon van zijn grote vriend Piet Prins (vino tinto) Volgens Ad is Piet altijd op zoek naar contact met andere mensen en zijn gesprekken met Piet altijd van een hoog intellectueel niveau, vooral over het oud-katholieke geloof.. Ad beschouwt Piet een beetje als zijn geestelijke vader. Kortom we hadden weer voor een uur gespreksstof over deze, reeds bij leven legendarische figuur. Ondertussen fietsen we naar het meest oostelijke deel van Zwitserland. Bijna tegen Oostenrijk aan en in de verte zien we de alpen die nog met sneeuw bedekt zijn. Marga doet bij het beklimmen nog steeds flauw want niemand krijgt de kans eerder dan haar aan het einde van een beklimming te komen. In het gezellig Frauenfeld (46 km) wordt een verkoelend terrasje gepakt en een bakkie gedaan. Leuke winkelstraat en bijna slaan de dames aan het winkelen maar daar kan geen tijd aan besteed worden. Intens pelgrimeren staat geen tijd toe aan wereldse eigenaardigheden als etalages bekijken. Verder maar weer want het wordt nu toch wel erg warm en de de beoogde camping ligt aan een riviertje waarin gezwommen kan worden. We doen op een paar kilometer voor aankomst boodschappen. Sla, en blikvoer waarop stond dat het ravioli was. Het toe nemen van wel beschikbare yoghurt wordt tot morgen voor het ontbijt uitgesteld. Als de karigheid in consumptie in deze mate blijft toenemen, dan is het nog maar zeer de vraag of Rome wordt gehaald. Om hiervan nog een voorbeeld te geven. Niemand krijgt zomaar een koekje nee dat moet via een loterij met het raden van een getal onder de tien, verworven worden. Deze avond kregen alleen Ineke, Peter en Ad op deze wijze een koekje. Voor de anderen zijn er morgenavond nieuwe ronden en nieuwe kansen. Om kort te gaan de afgelopen dag was het ultiem fietsen met tegen het einde nog een toetje in de vorm van een prachtig keien bruggetje waar nauwelijks overheen te komen was. Dus zeiden de zusjes Bakker tegen Ad, "zet em stijf Ad", helemaal in stijl met de wijze waarop aanmoedigingen vanuit de opvoeding zijn overgenomen. Tenslotte arriveerden we in Sittersdorf om 17.15 uur op de camping. Tijdens de ingetogen evaluatie van de dag krijgt Pe plotseling kramp achter in de bilspier. Iedereen leeft met hem mee, behalve Ad want die laat lachend weten dat hij nooit last heeft van kramp in z'n benen door overbelasting.

nb.

wat we gisteren nog vergeten zijn te vermelden is dat we de grensovergang van Duitsland naar Zwitserland passeerden. Mooi moment voor het opnemen van een stempel. Ineke neemt alle paspoorten en ging bij de beambte in het kantoor de stempels halen. Intussen vraagt de op de weg in de brandende zon staande douanebeambte aan Joke of hij haar zonnebrandcreme even mocht hebben, zijn armen begonnen nl te verbranden. Medemenselijk als ze is wordt deze beschikbaar gesteld. Hij smeerde zelf maar als hij had aangedrongen had ze het graag voor hem willen doen, want zo is ze wel.