vrijdag 17 mei Feldkirch-Chur 70 km

Weliswaar werd volgens planning om half negen vertrokken maar allereerst was er de opgave een film of videozaak op te zoeken. We waren getipt dat er te Feldkirch een dergelijke zaak moest zijn. Want wat we absoluut niet willen missen is de gelegenheid onze tocht met de camera vast te leggen. De afgelopen dagen had Ad al aangegeven dat er problemen waren en dat de camera waarschijnlijk te lijden heeft gehad van het natte weer in het begin van onze tocht. Hij draagt de camera voortdurend stand-bij op z'n schoot zittend in zijn hand-bike. Natuurlijk als het regent doet hij er een stevige plastic hoes om maar vochtigheid kan toch moeilijk voorkomen worden. Uiteindelijk werd zowat heet Feldkirch doorkruist en diverse winkels bezocht maar de bedoelde tape waarmee de opnamekoppen van de camera te reinigen zijn werd niet gevonden. Dus al met al waren we pas echt op weg zo rond half tien. Het was deze dag al direct warm en de zon brand genadeloos op onze toch al door verbranding aangetaste neuzen, oren, armen en knieen. Glimmend van de zonnebrand wordt koers gezet naar de grens met Liechtenstein. Tot onze verbazing moeten we werkelijk al onze paspoorten tonen en werden we scherp van top tot teen bekeken. Omdat al snel bleek dat alles gewoon in orde was deden we toch maar het verzoek voor een stempel in ons pelgrimspaspoort. Het verzoek werd voldaan zodat we nu ook nog een indrukwekkend stempel heben van Liechtenstein. We keken maar eens goed om ons heen want dit was dus Liechtenstein waar allemaal rijke mensen schijnen te wonen en waar mensen die teveel geld hebben hun saldo's door banken laten beheren en controleren. Opvallend veel sportwagens en cabriolets, dat wel, maar voor de rest niet zoveel verschillen want de huizen en tuinen zijn hier net als elders keurig spic en span. Na 25 km fietsen in Liechtenstein is het gezelschap in de hoofdstad Vaduz aangekomen. Opvallende veel toeristen van Amerikaanse herkomst en een prachtige hoofdstraat. Gelet op de prijzen voor een eenvoudige kop koffie op het terras werd de zelfgemaakte koffie en brood gegeten op een van de bankjes onder een lindeboom. Weer werd alles afgezocht naar het benodigde voor de camera van Ad. Dan krijgen we de tip langs te gaan bij de radiozaak van de firma, Gebr.Gasner AG. Deze hebben tenminste een half uur staan prutsen en proberen de camera naar behoren te laten functioneren. Tenslotte werden nog diverse testen uitgevoerd en de conclusie was dat de camera weer optimaal zou moeten werken. Wij allemaal blij en dus werd naar de rekening gevraagd. Het verrassende antwoord was dat dit moest worden gezien als een gift van Liechtenstein. Kortom in Liechtenstein wonen dus niet enkel maar geldwolven. Dan vervolgt daarna de weg langs de Rijn. Het was werkelijk bloedheet en de wind staat pal tegen. Een warme wind die er voor zorgt dat je tong als een schoenzool zo droog wordt. Bijna gelukkig is er dan de pech met de kabel van Ad.(zie foto) Een rotklus voor Ad in die hitte maar voor de rest een halfuurtje oponthoud voor een beetje soezebollen vanwege de hitte. Bad Ragaz is en mooi plaatsje en op een groen gazonnetje kon nog een yoghurtje worden gegeten. Ineke had nog sjans van een heel mooie man! die vroeg wie er Engels sprak en wat we daar deden met al die fietsen. Ineke vertelde het hem allemaal. Pe heeft de conversatie gemist want die lag onder een boom even te snurken vandaar. Op dat moment hadden tot dan toe nog maar 46 km gereden dus moest iedereen maar even vergeten dat het inmiddels 35 graden was geworden. We gaan verder en na een slopende tocht met teveel stopjes voor water en/of fruitje komt eindelijk de bedoelde camping in zicht. Om 17.00 uur in Chur aangekomen. Eerst met zijn allen in het gras gezeten, uithijgen, een zoutje knabbelen en wat gedronken. Nu maar wachten op de verkoeling van de nacht.