zaterdag 18 mei, Chur naar Campo vlakbij het Comomeer, 96 km

Als men om negen uur s'avonds vermoeid van een te warme dag fietsen te bedde gaat, kan matineus worden opgestaan en dat deden we dus om 6 uur.
We wilden vroeg vertrekken omdat er een spannend programma voor de dag gepland stond. Na tent opruimen, toilet maken en een snelle koffie met wat brood, werd het vetrek gerealiseerd om half acht, juist op het moment dat de zon zijn eerste stralen ontluikend over de bergkammen liet schijnen.
We hadden het dorp nog niet verlaten of we kregen vrijwel meteen een zeer zware beklimming voor onze kiezen. Het bordje gaf aan dat de beklimming slechts 601 meter betrof maar dan wel als een muur omhoog en bestaande uit een soort los grint. Met name voor Ad is het in een dergelijke grintbak moeilijk stijgen. Hij heeft dan met enkel aandrijving op zijn voorwiel onvoldoende grip op de weg. Hij maalt dan weliswaar uit alle macht zijn voorwiel rond maar komt niet vooruit omdat het wiel slipt. Met de nodige onparlementaire uitdrukkingen, een doorweekt T-sjirt van het zweet en een paar helpende duwtjes, komt ook hij uiteindelijk boven aan de beroemde Polenweg. Natuurlijk waren de dames al veel eerder boven maar die hebben, gelet op de gemiddelde leeftijd, het voordeel van ' opvliegers' en dat hebben mannen niet dus het is eigenlijk niet eerlijk. Maar goed de beklimming was uiteindelijk voor iedereen zeer de moeite waard en werd de inspanning alweer snel vergeten. Een absoluut niet te vergeten ervaring om deze Polenweg te gaan. Het is feitelijk meer een pad uitgehouwen door mensenhanden met werkelijk unieke uitzichten op besneeuwde bergtoppen en de kolkende rivier de Rijn recht onder je in de diepte. Een beetje eng is het wel zo langs het randje en de altijd aanwezige kans op vallend gesteente maar met de nodige relativerende grapjes kon iedereen zonder hartkloppingen de Polenweg doorstaan. Ochtenddoel van de dag was om tegen 11 uur in Thussis aan te komen. Vanaf dit punt begint een geweldige beklimming over de Splugenpas.
We besloten deze pas die tot 2100 meter voert niet te nemen. niet alleen omdat het een zeer zware beklimming betreft maar ook omdat er tenminste twee dagen mee heen zouden zijn. Informatie over de omstandigheden leerde ons tevens dat het daarboven nog bijzonder koud zou zijn en dat er regen en onweer te verwachten viel. Hoewel er 1 proteststem bleef staan (de lezer mag raden van wie) was iedereen het erover eens dat onnodige risico's mede omwille van het thuisfront vermeden moeten worden. Dus werd de trein naar st Moritz genomen door tunnels en over smalle bruggetjes maar over de Splugenpas. Op zich ook een leuke ervaring zo'n bergtreintje met prachtige uitzichten over bergen en dalen. Vooraf moesten alle tassen van de fietsen en werd Ad met een speciaal heftoestel met stoel en al in de trein gezet. Vooraf, nog op het perron, werd door hem het horloge afgedaan omdat hij zijn handen van Marrie moest wassen die vuil geworden waren omdat hij weer eens om onduidelijke reden aan zijn fiets had zitten prutsen. Vlak voordat ingestapt werd mist hij het kleinnood. Er wordt aan het loket nog navraag gedaan maar niet gevonden. Potverdikkie dat is vervelend. Ad krijgt nog op z'n falie van Mar dat hij beter op moet letten, maar het leed is al geschied. Na ongeveer een half uur boemelen zegt Pe; "Ad wat hangt er toch onder je rolstoel?" Hij grijpt ernaar en warempel het is het horloge van Ad. Gelukkig maar want het was een geschenk bij het afscheid van de zaak. Aankomst te st.Moritz om 13.00 uur, alle tassen weer op de fiets. Tjonge wat een koude wind daarboven. Maar wat een prachtig gebied met van die grote diepblauwe meren. Wel kon goed worden gezien dat de natuur hier behoorlijk achter loopt bij de andere kant van de pas want de groene kleuren ontbraken vooral in de weide gebieden.Nadat eerst alle remmen waren gecontroleerd werd wederom gefietst. Eerst 13 kilometer redelijk vlak maar tegen de koude krachtige wind in. Dan gaat er een geweldige afdaling plaatsvinden van ongeveer 30 kilometer. Ad had al aangekondigd dat hij zijn snelheidsrecord met de rolstoel wilde verbeteren en begon al te kijken als Michael Schumacher. En spectaculair werd de afdaling. Vooral het begin leek het meer op een wenteltrap, loodrecht naar beneden met talloze haarspeldbochten. Dan vliegen er ook nog van die sportwagens en motoren langs je heen en moet je blijven opletten vooral pompend te remmen met eerst de rem op het voorwiel. Met ademloze bewondering zagen we een vrachtwagen de bochten nemen en de man zwaaide ook nog naar ons. Na de eerste 10 kilometer werd het dalen wat minder stijl en durfde iedereen met meer snelheid te gaan. Zo snel als Ad gaat niemand maar die is in dit soort situaties altijd een beedje gek. "Nou en, dan ga ik toch op m'n smoel, wat geeft dat nou?" Maar Ad ging niet, wie wel ging was Joke. Gelukkig ging het op dat moment niet erg hard maar ze raakte met haar fiets in de naast de weg gelegen afvoergoot voor regenwater, begon te slingeren, schoot gelukkig niet de weg op maar in het ernaast gelegen grasgedeelte. Ze reed eerst tenminste 20 meter door het gras, sloeg over de kop en was onmiddelijk weer op de knieen uitroepend "NIKS AAN DE HAND, NIKS AAN DE HAND. Ze had gelijk want we schrokken ons rot. En dan kan ze later wel zeggen dat ze via het skeeleren geleerd heeft te vallen maar voor ons hoeft ze er geen hobby van te maken. Wat heeft ze toch met gleuven in de weg. Maar goed Joop heeft aangekondigd haar verzekeringsportefeuille bij thuiskomst te controleren. Verder in de afdaling wordt 1 km voor de Italiaanse grens bij een Agip tankstation gegeten, pasta natuurlijk, lekker en goed voor de beentjes. Na het passeren van een aantal dorpjes waarbij de eerste Italiaanse indrukken konden worden opgedaan komt er een eind aan het dalen. We fietsen nog 15 kilometer tegen de avondschemering en komen aan op de geplande camping te Campo. We zijn nu in de buurt van het Comomeer en morgen fietsen we daarlangs. Er is zo ongeveer nog 900 kilometer te gaan en we hebben het gevoel dat het fietsen door Italie nog veel indrukken zal opleveren. Nu maar slapen, alhoewel er opmerkelijk veel mieren op onze plek mede camperen. Morgen is het Pinksteren. De leden van het kerkkoor van Akersloot zullen extra hun best doen om het gemis van Marga en Ad op te vangen. En de heilige geest komt over ons allen om wat we ook doen te doen met passie en mede ten dienste van onze medemens.