maandag 20 mei, 2de pinksterdag van Lecco naar Cremona 137 km!!!!

Gelukkig had het verder gedurende de nacht niet meer geregend, dus kon de tent redelijk droog worden afgebroken. Na de gebruikelijke eerste koffie met een bescheiden broodje werd vertrokken met mooi weer, niet te warm en niet teveel wind tegen. Dus niets stond het gezelschap in de weg een meer dan gemiddeld aantal kilometers te draaien. De reisgids adviseerde ons een route langs de rivier de Adda. Zelf had de auteur de route niet gereden maar volgens 'zeggers' moest het onverharde pad goed te fietsen zijn. Nadat we een aantal keren waren misgereden, de reisgids is soms niet te volgen, werd het pad langs de Adda gevonden. Het viel nogal tegen met de fietsbaarheid. Maar goed dat zal straks wellicht nog beter worden, was de gedachte. Maar niets bleek minder waar.
Na een paar kilometer werd het zelfs alleen maar slechter. Kortom als oud wielrenner beleefde Ad hier zijn 'hel van Italie'. Door de prut, over scherpe keien en hoog gras. Het beroerde was dat nergens zomaar even teruggegaan kon worden naar de normale weg. Je weet ook niet of het beter is terug te gaan danwel door te gaan omdat het misschien nog maar een kort stukje is. Ad moest met vereende krachten een aantal keren over onduidelijke beton plateau's worden gehesen. Diverse malen konden we Ad horen weeklagen vanwege de mate waarin de rolstoel te lijden had van deze exercitie. Ad is zo' type dat lijfelijk kan voelen wat materiaal moet doorstaan. Kortom het was goed dat de schrijver van de reisgids niet in de buurt was, want tot een vermanende reprimande zouden we zeker in staat zijn geweest en daarbij een nat pak in de Adda.
Toen we eindelijk via een ander pad de hoofdweg weer konden opzoeken waren we gemiddeld 7 km per uur opgeschoten. Veel tijd verloren dus en even zo goed een natte rug van het werken. Een beter moment brak aan zo rond 12 uur in Porto d'Adda want daar konden op de koele trappen van de kerk een lekker broodje eten met een bakkie koffie natuurlijk. Onze enig opgave was dat we nu nog een fietsenreparatiewinkel moeten zoeken voor Joop want de achterband had Compostela wel overleefd maar Rome zou hij zeker niet halen. Verder fietste Joop met een eigenaardig hupje omdat door een scheur in de buitenband een verdikking door de binnenband was ontstaan. Hij kon daardoor niet in zijn ritme komen en wij werden onrustig omdat je net zal zien dat de band het begeeft als je midden in de rimboe zit, bij wijze van spreken. Dan fietsen we door een zeer open en landelijk gebied waar we een prachtige computerfoto gemaakt hebben van de dames in een klaprozenveld. Voor ons mannen een betoverend beeld waarbij ontroering ternauwernood onderdrukt kon worden. Om de meiden zo te zien, omgeven door een krans van een rode gloed, welke door het schijnsel van de klaprozen in glinsterend zonlicht werd gevangen. We fietsen richting Treviglio en houden halt bij de kerk net tegenover het politiebureau. Daar staat werkelijk een alleraardigste agente die zowaar goed Frans spreekt. Dit levert direct goed contact met Peter. In eerste instantie gaat het gesprek over de aanwezigheid van een fietsenwinkel voor Joop maar die is er volgens haar niet. Dan vervolgens de vraag of ze voor ons een stempel kan regelen met de naam van de plaats erop. "Dat kan, loop maar even mee", sprak ze met uitnodigend gebaar om te volgen. Dit gaf tevens de gelegenheid meerdere informatie uit te wisselen. Ze bleek getrouwd en reeds twee kinderen te hebben. Haar man werkt in het onderwijs.
De lezer zal denken welke waarde heeft al deze informatie maar de dames willen gewoon altijd weten waarover het gesprek allemaal gegaan is en Ad is zowiezo altijd ge-intresseerd in de al dan niet gehuwde staat van aantrekkelijke dames. Dus hoe meer informatie hoe beter. Dan komen er twee gemeentewerkers in een accukarretje aan. Ze deden ons denken aan de dikke en de dunne.
Samen pasten ze maar net voorin in de cabine. Ze begrepen direct dat we geen fietsenwinkel moesten hebben maar een reparateur, dat is dus in Italie niet hetzelfde. Er wordt met de kar rechtsomkeer gemaakt met een gebaar of we maar willen volgen. Door smalle straatjes, we hadden het zelf nooit gevonden, kwamen we bij de reparateur. Hier had de tijd even stil gestaan. Bij de deur kwam ons de lucht van overmatig solutiegebruik al tegemoet.
Twee mannetjes op leeftijd die met elkaar allang uitgesproken waren runden deze indrukwekkende bussines. Een werkplaats om van te smullen, flauwe verlichting en gereedschap in overvloed. Zonder woorden werd de fiets van Joop gerepareerd tegen het symbolische bedrag van 9 Euro inclusief band. Bij de brug van Treviglio zagen we vanaf een oude brug nog een mooi schouwspel van een waterval door de restanten van een oud aquaduct. Tijd om de camping op te zoeken. Crema zou, als een wat grotere plaats, toch op z'n minst een camping moeten hebben dachten we, maar in een omtrek van 40 km konden we niet overnachten. Zelfs geen bed en breakfast. Dus na veel gevraag en gezoek en gedoe zijn we dan toch maar, het was intussen al 18.00 uur, gaan fietsen naar Cremona waar de dichtsbijzijnde camping was. Potverdikkie wat een tegenvaller was dat. Warm, tegen wind en het begon behoorlijk donker te worden.
Dan voelen we ons echt arm, wat zijn we toch doen? Uiteindelijk kwamen we met een beurse kont, doodmoe, om half 10 s' avonds aan. Met een vreselijk dorst hadden we het geluk dat het terras nog open was. Op dat moment gaat de campingfamilie zelf aan tafel met iets van pasta en vis. Iemand van ons gezelschap moet de familie met holle ogen van de honger hebben aangekeken. Ja dat zouden wij ook wel willen en inderdaad in nog geen kwartier hadden we allemaal een bord met dampende sliertjes voor onze neus.
Hoewel de tent met de zaklantaarn moest worden opgezet werd toch met een voldaan gevoel de dag besloten omdat zelfs 137 kilometer ons niet stuk krijgt.