donderdag 23 mei van Modena naar Zocca (Rosena) 58 km

bedankje aan iedereen die een berichtje heeft gestuurd via de site!
erg leuk om te lezen.

De Appenijnen!!

Om een uur of 7 waren we zo ongeveer allemaal wel wakker. Uit de kamer van Peter en Joop kwam de aroma je tegemoet, van de koffie dus.
Want in de jeugdherberg van Modenea kon slechts ontbeten worden wanneer de groep tenminste uit 20 personen was samengesteld. Dus, nood breekt wet, we ontbeten dus op kamer 101 met onze eigen broodjes en vers gezette koffie. Restanten aan fruit werd verdeeld, onder het motto , je kunt nu eten want straks is er geen tijd meer voor. Al met al vertrokken we om kwart voor 9 richting de Appenijnen. Er was een mooi fietspad van ongeveer een km of 14, dat ons in ijltempo tot aan de voet van de Appenijnen bracht.
Voorheen was dat fietspad een trambaan, dus het reed prima met een bijna onmerkbaar oplopend niveau. Vooral Ad genoot hier erg van want bij elke fietspadonderbreking stonden er hekjes dus elke keer moest Ad slalommen, hij noemde zichzelf Tomba La Bomba, de beroemde slalom-skier uit Italie, hij kreeg er weliswaar het heen-en-weer van, maar als je jezelf lang genoeg wijsmaakt dat het een serieze vergelijking betreft, ga je het nog geloven ook.
Je kon het getik van de schakelingen horen en elke keer gooide die meiden Bakker er direct weer de grote plaat op. De mannen konden slechts op enige afstand amechtig pogen het tempo bij te houden. In werkelijk record tempo werd de afstand naar Vignola overbrugt zonder dat de samenspraak van de meisjes ook maar een moment werd gestaakt. Waar gaan die gesprekken toch allemaal over, je bent toch als zusjes wel een keer over je man en de kinderen uitgepraat? Niet de zusjes Bakker want die scheppen er een genoegen in het verleden eindeloos vanuit diverse gezichtshoeken opnieuw aan de orde te stellen.
Je weet immers maar nooit of er toevallig een detail is dat je niet besproken hebt. Dergelijke gesprekken zijn in feite een meditatieve terugblik op het verleden waarbij het voordeel ontstaat dat gevoelsaspecen tijdens de ontwikkeling van de persoonlijkheid, een collectief draagvlak krijgen. Het ware te wensen dat ieder mens de kans kreeg zijn verleden op dergelijke manier met anderen te delen. In Vignola, vlak voor de beklimming van de Appenijnen wordt een zeer grote en uitgebreide supermarkt bezocht en feitelijk alles gekocht voor de hele dag. Juist buiten Vignola worden de broodjes gegeten en koffie genomen zodat niemand kan zeuren dat klimmende prestaties tegenvallen omdat onvoldoende geconsumeerd kon worden. Toen waren we voldoende gesterkt voor de beklimming van de Appenijnen. Na 9 km klimmen en bidons transpiratie kwamen we bij een dorpje Guiglia, dat even een korte sanitaire stop, een fruitje en yoghurtje mogelijk maakte. Geweldige vergezichten die omdat je het klimmend met de fiets doet, natuurlijk veel mooier zijn dan wanneer je met je luie kont decadent zit te kijken vanuit de auto. Juist 6 km voor Zocca, zien twee jonge meisjes het klimmend gezwoeg, vanuit het open raam van verre naderbij komen. Van die sneeuwwitje-achtige, net ontluikende italiaanse meisjes, met van dat ravenzwarte haar en appelrode lippen die pogingen doen je in het Engels aan te spreken. Ze bieden ons een appel aan net als in het sprookje maar dan omgekeerd. Een heel aardig gebaar (zie foto) en toen konden we de moed weer opbrengen om de klim af te maken tot Zocca. In Zocca (55 km , half 4) een bankje opgezocht en overleg gepleegd over wanneer en waar te kamperen, want, de campings zijn zeer dus zeer dun bezaaid. Besloten werd de camping even buiten Zocca, in Rosola, toch maar te nemen. Een behoorlijke klim nog en het laatste stuk moesten sommigen lopen. Eenmaal bij de camping aangekomen was ie eigenlijk gesloten, maar de campingbeheerder liet ons wel toe, we konden er nog wat boodschappen inslaan voor het avondeten en we hadden geen warm water maar daar heeft ie dan ook een zeer redelijke prijs voor gemaakt. Toen we geinstalleerd waren en de tenten stonden, zaten we heel erg gezellig onder de luifel van een caravan en een fles wijn werd opengetrokken voor de dames, helaas, de opener van Joop begaf het. maar met behulp van de tang van Ad is ie toch opengekomen. Verder gaat het verhaal niet want het is koud, koud en nogeens koud.