vrijdag 24 mei Zocca (Rosala) naar Lampecchio via Pistoia, 100 km!!!

We verlaten Zocca maar het blijft in onze herinnering als de plaats waar we vooral discusseerden over de vraag wat te doen, gaan we nog twintig kilometer verder of nemen we hier de camping en hebben dus meer tijd onze eigen maaltijd klaar te maken. Zoals reeds vermeld in het verslag van gisteren werd besloten te blijven en inkopen te doen teneinde een eigen potje te koken en dan het liefst met aardappelen want al die sliert en krultoestanden gaan ons hollanders toch op den duur tegenstaan. Dan blijkt dat alle winkels dicht zijn en kon slechts geanticipeerd worden op de aanwezigheid van een campingwinkel op de camping zelf. Hoopvol arriveerden we gisteravond na een onmogelijke klim, met het schuim in de mondhoeken op de camping. Bleek dat net als de winkels in het dorp Zocca op inmiddels 3 kilometer, ook deze camping gesloten en alleen in het weekend open te zijn. De beheerder is bij aankomst met onderhoud werkzaamheden bezig en wil ons werkelijk terwille zijn. Er is niemand op de camping maar we kregen een goede plaats toegewezen. Verder toont hij ons een vitrine met restanten aan winkeldochters, waaruit een keuze voor het avondmaal gemaakt kon worden. De keuze valt op een aantal pakken pasta (het is slikken of stikken) en blikken met een soort ragout voor over de krullen. Voor het kook en drinkproces krijgen we een grote pan en glazen mee. Het is niet anders dit alles wordt opgewarmd onder het gearresteerde afdak van een ' vriend' op de camping, die op dat moment niet aanwezig is. De pasta was op zich goed, de saus bleek achteraf vlees te bevatten van een ezel. Maakte allemaal niet uit, na al het klimwerk van deze dag zou immers alles gevreten worden en nadat alles was opgegeten hebben we er er vandaag bijna honderd kilometer op gefietst. Pas als de afwas is gedaan en de kleding is uitgewassen, gaat iedereen te bedde. Iedereen ligt ternauwernood in bed of het begint te regenen vanaf 22.00 uur tot middernacht. Gelukkig was het s'morgens (op de tenten na) weer droog. Alles wordt ingepakt, ontbeten en koffie gedronken. Ietwat nerveus wordt om 7.00 uur opgestaan en om 8.15 opgestapt want we hebben een zware dag voor de boeg. Het begon al met de weg terug vanaf de camping naar het dorp Zocca. Het was maar een paar kilometer maar als het stijgingspercentage indicatief is voor de rest van de bijna 100 kilometer dan word je er toch bij voorbaat een beetje moedeloos van. Dergelijke deprimerende gedachten worden echter snel vergeten wanneer de eerste o'hs en a'hs worden uitgesproken over het prachtige berglandschap van de Appenijnen. Er wordt langdurig geklommen maar soms is er ook een verfrissende afdaling. Na 25 kilometer klimwerk volgt zelfs een zeer spectaculaire afdaling die 15 kilometer lang is en ons aan de koffie zet in Poretto Termme. Een prachtig stadje, dat als kuuroord veel gasten trekt. Een lekker sfeertje waar we op een mooi plekje neerstreken met wat lekkers bij de koffie. We zijn best wel een opvallend gezelschap. Wie zit er nu op een bankje op de kop van de hoofdstraat zijn ontbijt te nuttigen.(zie foto) Maar de mensen zien natuurlijk ook wel aan onze fietsen dat we een trektocht maken. Veel passanten kunnen ons nette en correcte eetgedrag, van broodsnijden onder je arm, jam smeren op brood met chocopasta en koffie die geroerd wordt met een aansteker, eveneens waarderen want er wordt ons regelmatig bon appetito toegewenst. De middenstand van de plaats werd en passant nog verrijkt door onze aankoop van het nodige brood, yoghurt en fruit voor de hele dag. Na vertrek hadden we al rond 50 km in de benen zitten wat best wel veel is in het gemiddelde van klimmen en dalen. Nadat iedereen gehoor had gegeven aan de gemiddelde aandrang van danwel grote of kleine passages waren we tegen 13.00 uur weer goed en wel op weg en werd de dagtrip vervolgd. Goede discipline in de groep zorgt ervoor dat bij afslagen voor alle zekerheid even op elkaar gewacht wordt, want stel je voor dat je een afslag mist of juist inslaat. Is de kans dat je elkaar kwijtraakt denkbeeldig? Jazeker want de dames Bakker rijden iedereen aan gort als er geklommen moet worden. Maar echt op de hoogste toppen in de Appenijnen staan we allemaal even stil, prachtig dat uitzicht en geweldig dat de camera van Ad optimaal werkt zodat het allemaal wordt vastgelegd voor het nagenieten thuis. Toen we er 83 km op hadden zitten zaten we in Pistoia. We laten de Appenijnen min of meer achterons en maken opwachting tot entree in Toscane. We gaan voor het laatste traject richting de camping op ca 15 kilometer. Je denkt dan: we zijn er dus zo, maar dat bleek niet zo te zijn, er moest nog onmogelijk geklommen worden! Maar liefst 11 km tegen een paar zogenaamde muren, die we op korte stukjes niet konden fietsen en dus moesten lopen. Maar zo'n zware fiets omhoog duwen valt ook niet mee! Om gek van te worden! Maar eindelijk was daar dan toch het bordje dat de camping aankondigd op 2 kilometer. Dan is er plotseling het van pijn vertrokken gezicht van Ad die op dat moment kramp krijgt in een van z'n benen. Met behulp van wat buig-en strek werk van Marry kan de kramp eruit gedrukt worden. Het zat ook Ineke niet mee want die stapte later ongelukkig in een tentharing. Deze schoot tussen de sandaal en veroorzaakte tussen de tenen een diepe snijwond. Als doctorandus wilde ze zelf de verantwoordelijkheid van de verzorging van de wond. Zelfs haar liefhebbende man Peter werd met nadruk op afstand gehouden. Na de douche, heerlijk gegeten met twee pittige Napolitaantjes in de bediening, mooie ventjes (dit is een toevoeging van Joke) die een vriendelijke bediening als tweede natuur hebben. We slapen in onze tentjes op een niet al te grote plek voor invaliden en Ad voelt zich daarvoor verantwoordelijk. Dus vraagt hij om vooral geen rotzooi als krukjes of schoenen te laten slingeren want anders struikelt hij erover als hij naar toilet moet...