maandag 27 mei van Siena naar Sartiano

De camping van Siena was niet bepaald bevallen.
Om zo dicht mogelijk bij de wasplaats te staan liep de grond schuin af. Dus je wordt of wakker met je hoofd in de voortent of je ligt boven op elkaar.
Dan maar eerst ontbijten en we vertrokken we om 9 uur, eerst naar het centrum van Siena om daar e.e.a. te bekijken. Iedereen weet dat het een prachtige stad is en ook in onze reisbeschrijvingen werden de mooiste gebouwen voorspeld.
Maar die smalle straatjes die ook nog eens behoorlijk schuin omhoog liepen waren haast een onneembare gang voor ons allen, zeker op de vroege morgen en nog met een fiets van tegen de veeertig kilo. We wilden er ook niet echt veel tijd aan besteden en dat was maar goed ook want het zou nog een lange dag worden. Wel hebben we een mooie foto's gemaakt voor de site van een van de stadspoorten en met een van de smalle straatjes die Siena rijk is. Dan begint het eerste deel van de dagroute met intens klimmen en dalen. Niet ontkent mag worden dat we dat geploeter op deze ochtend niet konden waarderen. Kortom we waren wat de motivatie betreft met het verkeerde been opgestaan. Na 30 kilometer waren we in Asciano.
Bij een muurtje tegen de stadspoort lieten we ons een broodje en koffie lekker smaken. Goed moment ook om van het uitzicht te genieten want het landschap was duidelijk anders. Minder bos en meer uitgestrekte graanvelden in opkomst.
Door het stadje Asciano zagen we behoorlijk wat fietsers die van de vele terrassen gebruik maakten. Wij vinden dat een te decadente manier van koffiedrinken en ook niet behorend tot matiging van behoeften zoals dat bij een Romeganger hoort. Wij zijn alweer kilometers onderweg en komen in de weidse stilte als Ad een lekke band oploopt. Pech voor Ad, die dat soort klussen beslist zelf wil doen maar niet zo erg voor de rest want dan kon er wat gerust worden om na een half uur weer verfrist verder te gaan. Maar de goede benen wilde maar niet komen en naarmate de dag vorderde, bracht ons de intensiteit en de lengte van de beklimmingen ons bijna tot gekte. Met name toen we naar Trequarda toeklommen. De helling was lang 12% en op sommige delen zelfs meer dan 15%. Werkelijk als een muur! Er moest dus gelopen worden.
Behalve voor Ad dan natuurlijk. Joke wilde spontaan gaan gillen maar had er geen lucht meer voor. Gelukkig maar want we hebben haar ook een keer horen zingen en stel je dan eens voor als ze gaat gillen! Maar goed aan alles komt een eind. Dit alles betekende echter wel dat het inmiddels 15.00 uur geworden was en we nog maar 45 kilometer hadden overbrugt. Verder fietsen is het enige dat er opzit alhoewel Joop steeds jaloerser gaat kijken naar die motorkarretjes met 1 wiel voor en een bakkie achter. Dan slaat de honger werkelijk genadeloos toe en stel je dan eens voor dat we op een camping komen waar niks te vreten is. We besloten dat het wellicht beter zou zijn dan maar eerst te eten en dat deden we in Chianciano Terme. Heerlijk gegeten overigens en voor een redelijke prijs.
Toch was het achteraf gezien een foute beslissing want om 20.00 uur gingen we van tafel en moesten we nog bij een camping zien te komen. Inmiddels ingewonnen informatie had ons de wetenschap gegeven dat we naar Sartiano moesten. Moet U echt eens meemaken, het is echt aan te raden om na een redelijk gevulde maaltijd nog 9 kilometer te gaan fietsen tegen de berg op. Het werd een zware bevalling met het nodige gezucht en gesteun maar de camping werd bereikt en in het schemerdonker konden de tenten worden opgezet net voordat het begon te regenen. Als dan vervolgens blijkt dat het op het terrein aanwezige restaurant niet bereikbaar is voor de rolstoel voel je je arm.
Het enige alternatief was dat we in het washok van de toiletgelegenheid droog konden zitten met een biertje, water en te koude wijn. Eenmaal in de slaapzak glijd de dag weg in het vertrouwen dat we wakker zullen worden met een verrijkte geest omdat we ons door tegenslag niet laten ontmoedigen. Donderdag bereiken we het St Pieterplein te Rome.