woensdag 29 mei van Banioregio naar Trevignano, 97 km

Er stond voor vandaag een route gepland van maar liefst 85 kilometer met daarin opgenomen de laatste spectaculaire beklimmingen. En alhoewel er wat afgezucht en gesteund is, zijn we van het zweetspoor op de heuvels gaan houden en begrijpen we dat het einde van de tour in zicht is.
Het plan voor de dag is als volgt, als we nu op tijd ontbijten en vroeg vertrekken (we hoeven immers het kampement niet af te breken) dan moet het mogelijk zijn om tegen 18.00 uur de camping te bereiken te Trevignano. Het ontbijt werd, zoals het voor een deftig gezelschap betaamt, op de hotelkamer geserveerd.
Weliswaar waren er teveel croissants en appelrondjes in het mandje gepresenteerd maar aan een gezelschap van fietsende kilometervreters kan alles worden voorgezet en vervolgens wordt alles ook opgegeten.
Onze hoteldame maakte er overigens geen probleem van want ze bleef om ons heen drentelen, alsmaar vragend of er nog koffie, brood of sap nodig was.
De hoeveelheden die bij dit ontbijt genuttigd werden moeten in de historie van het hotel diepe indruk hebben gemaakt. Hoe dan ook een goed ontbijt, na een zachte nachtrust, in een zeer sjieke kamer, met vooraf een verpakt chocolaatje op het kussen, maakt dat je je meer mens voelt. Hoewel ook de reisgids er al melding van had gemaakt, wees ook de hotelfamilie erop dat we beslist het dorp Civita moesten bezoeken. Even was er nog wat twijfel of we dat wel of niet zouden moeten doen want een paar uur vertraging is het zomaar en dan kom je toch ook twee uur later aan op de geplande camping. Vooral onder druk van de cultuur-historisch gevoelige zusjes in ons gezelschap wordt besloten toch te gaan, temeer daar de dame van het hotel de plaatselijke politie zou kunnen verzoeken Ad er even heen te brengen. Het dorpje Cevito van nu is feitelijk een overblijfsel van een oorspronkelijk veel ouder dorpje dat in 1659 (zie foto) werd getroffen door een aardbeving. Sinds die tijd staat het restant van het dorp met de kerk in het midden op een punt in het landschap, met daaromheen een honderden meters wijde krater met enorme diepte. Momenteel wonen er nog slechts 16 mensen permanent die weten dat hun punt steeds meer afkalft.
Om heden ten dagen het dorp te bereiken is er een soort loopbrug gemaakt met de breedte van een fiat Panda.
Dat deze maat als uitgangspunt is genomen is op zich ook weer niet zo vreemd want de fam. Agnelli (groot aandeelhouders van de fiat fabrieken) bezitten enkele van de prachtige historische huizen op deze punt. Alleen de politie mag over de loopbrug rijden en dan nog in uiterste gevallen. Ondanks de aanstaande dagroute die we moesten maken als gepland voor deze dag, besluiten we van de service gebruik te maken omdat ook Ad ermee instemt door de politie gebracht te worden. Eenmaal in de Panda gezeten zwaaide Ad nog pauselijk naar ons om vervolgens doodsangsten uit te staan over de loopbrug. Vooral omdat het autootje het laatste deel ook nog de treden van een steile trap moest nemen.
Enfin hij was er en de rest moest op eigen kracht de loopbrug nemen.
Maar eenmaal onder de oude poort doorgelopen was het erg indrukwekkend om het dorp te zien. We waren er al redlijk vroeg en op een gegeven moment werden we spontaan binnengevraagd in een zeer oude molen door een eveneens zeer oude vrouw.Ze heeft ons van alles laten zien over de molen en haar persoonlijke geschiedenis. We kochten daar nog kersen en een ansichtkaart. Juist toen we weer terug zouden gaan werden we wederom aangesproken door een oude vrouw, mank lopend met een stok en een lamme hand vanwege een beroerte.
Ze wenkte ons, we moesten mee voor het panorama. Daar had ze niets teveel mee willen zeggen dat was adembenemend. Feitelijk allemaal uitdrukkingen van een aantal mensen die hun hele leven hebben willen wonen en werken aan het instandhouden van deze belevingswereld van honderden jaren geleden.
Jammer dat we niet in staat waren alles op video vast te leggen omdat Ad met de camera net even niet in de buurt was of omdat we er gewoon net aan dachten door de indrukken zelf. Het duurde nog even voordat Ad weer werd opgehaald maar achteraf waren we allemaal blij dat we het gezien hadden. Alhoewel Ad ook vooral blij was dat hij weer terug was in de bewoonde wereld waarin hij niet afhankelijk hoeft te zijn van de inzet van anderen. Ons uitgestelde vertrek werd uiteindelijke vastgelegd om 10.45 uur.
Het hotel, het dorp van de aardbeving maar vooral de hoteldame bleven nog kilometers lang onderwerp van gesprek. Mager als ze was bleef ze maar drentelen en werd ze door ons beoordeeld als niet bepaald evenwichtig. Diverse keren werd de route in het vervolg onderbroken voor consumptie maar vooral om onze herinneringen vol te stouwen met prachtige beelden van huisjes die tegen de hellingen zijn opgebouwd of van olijfbomen met zo' aparte kleur.
Tijdens zijn laatste beklimming voor de afzak naar Rome wordt Ad tijdens zijn inspannende draaisels vastgelegd (zie foto) maar wij wisten door een rekenfoutje toen nog niet dat er nog 14 kilometers moesten worden afgelegd terwijl we dachten aan nog een km of 3. Uiteindelijk wordt toch de camping bereikt.
Alles is reeds donker en dicht maar de belendend wonende beheerder schrijft ons in en is zelfs bereid onder de tap te duiken voor een verfrissend sapje voor de mannen en een wijntje voor de dames. Maar goed de hele camping is donker en dus zaten we wederom tussen de wasbakken in het plezierige gezelschap van ongeveer 10 miljoen muggen maar aan de rand van een prachtig meer.
Aldus slaat de klok 22.35 en we houden het erbij, morgen zien we Rome en we stellen nog voor het slapen vast dat ons verstand waarschuwde voor de onderneming maar dat we met ons hart kozen voor de opgave.

p.s. Ad en Marrie willen Marianne en Theo van der Meulen een heel prettige vakantie toewensen!!