donderdag 30 mei, Trevignano naar...Rome!! 50 km

Van Trevignano naar Rome. 50 kilometer.

Elke uitdaging is pas af wanneer het in de praktijk gerealiseerd is en vandaag gaat dat wat ons betreft gebeuren, Rome bereiken per fiets en per handbike. Natuurlijk tijdens de vele kilometers die onder de wielen doorgingen hebben we er veel aan gedacht, over hoe het zou zijn om met z'n allen het St Pieterplein op te draaien. Maar vanochtend zijn de gevoelens bij deze gedachten anders want hoewel elk begin van een initiatief een opgave is, is het beginnen van het einde altijd het moeilijkst. Na organisatie, sportiviteit en een behoorlijke portie mazzel met het weer en omstandigheden, gaat nu ook de factor emotie een rol meespelen. Je voelt het als het ware naar boven borrelen, dit hebben we met ons zessen toch maar gedaan, als we daar eenmaal in Rome staan.
We hebben vanmorgen meer tijd want 50 kilometer is voor deze getrainde ploeg een kleinigheid en het verloop van de etappe is redelijk vlak. Iedereen had goed geslapen om vervolgens te worden gewekt door een opkomend prikkelend zonnetje. En als we tijdens deze 'tour de force' iets geleerd hebben van de zon, is dat het volgende; 'als hij er is dan straalt hij'. Natuurlijk kan dit ook met 'zij' worden ingevuld en moet tevens worden bedacht dat ieder mens de zon van het leven in zich draagt. Voordat werd vertrokken van de camping Internazionale kwam de eigenaar ervan ons nog even wijzen op een andere en wellicht betere route richtng Rome die minstens de moeite waard was om te rijden, maar korter en meer geschikt om te fietsen met alle verkeer. Met deze achteraf goede informatie en de wind in de rug vertrokken wij. Voor de laatste keer werd nog een blik geworpen op het landschap. De rode Wouw hebben we al dagen niet meer gezien en ook de zeer zeldzame hasjvogel die enkele dagen geleden nog bij toeval door Ad werd waargenomen, zal in dit verkeerslawaai niet meer gehoord kunnen worden. De opmerkelijke roep van deze vogel is WIET, WIET, WIET.
Dus snel achter elkaar, driemaal WIET. Indien de roep slechts tweemaal gehoord wordt of zelfs viermaal, dan heeft men te maken met een zogenaamde imitator hetgeen in de vogelwereld vaak voorkomt. De hasjvogel lijkt wel wat op de ons bekende houtduif alleen de krop is opmerkelijk groter. Vandaar dat een getrainde hasjvogel door de bekende onderwereld in Italie wel gebruikt wordt voor gevulde maiskorreltjes transporten. Onderweg wordt als gebruikelijk nog even brood gekocht en een paar kilometer verderop geconsumeerd in een heel mooi parkje te Anguillara. Lekker in de schaduw met vers water voor de passant.
De weg naar Rome ging prima, als een speer zelfs. Maar eenmaal in de voorsteden beland is daar de enorme drukte, een geraas van auto's en vooral de agressieve rijstijl van de duizenden scooters die de wereldstad Rome onveilig maken. Ondertussen zijn we echter al heel wat gewend wat verkeer betreft en we steken dus brutaal onze hand uit als we een grote weg opgaan of als we van rijstrook willen wisselen. We doen het gewoon en we dwingen de andere weggebruikers rekening te houden met ons. Achteraf als je eraan denkt, gril je ervan, maar het werkt wel en het is daarmee klaarblijkelijk de enige manier om te anticiperen op het verkeersgedrag in Rome.
We rijden kilometers door de stad en volgen het verloop van de Tiber.
Op een bepaalde brug over de rivier wil Ad nog even filmen. De brug vermeld de afstand naar verschillende grote steden in de wereld en er staan aan weerszijden standbeelden van het bekende Romeinse beeld van de wolf die de stichters van de stad zoogt. Dan blijkt ineens dat de camera niet goed werkt. Diverse malen wordt opnieuw gepoogd de opnamen te maken door het rolletje te wisselen en de batterij te venieuwen. Uiteindelijk lijkt het erop dat de apparatuur weer naar behoren funktioneert, althans de melding van storing wordt niet meer gegeven. Gelukkig maar want we willen de opnamen van aankomst voor geen goud missen. Doorrijden dus, het wordt steeds spannender.
We rijden op de Via Angelo Emo en zien de hoge muren van Vaticaanstad verschijnen. Een brede entree met zuilen aan weerszijde lijdt ons naar het grote St Pieterplein en om precies 15.00 uur staan we slil bij een van de grote fonteinen op het plein. Natuurlijk is er dan de emotionele ontlading, omhelzingen en krijgen rollende traantjes een vrije loop. Van elke deelnemer wordt de aankomst op het plein op de film vastgelegd. We blijven minstens een half uur verbaasd om ons heen kijken. Ongelooflijk wat een beeld, dus zo ziet het er uit en waar is nu die schoorsteen voor de witte of zwarte rook? En door welk raam spreekt de paus zijn 'Urbi et Orbi uit en wordt bedankt voor 'die blumen'?
We maken een foto van de groep voor onze internetlezers. Daarna wordt het tijd dat we de geplande jeugdherberg van Rome gaan opzoeken. Dat viel uiteindelijk na een paar foutjes en een paar keer vragen nog redelijk mee om dat te bereiken. Enorm wat een bedrijf want het is werkelijk een komen en gaan van vooral veel jonge mensen die hier willen overnachten. Hoewel heel druk komt de sfeer buitengewoon gemoedelijk over en we zijn blij dat we tevoren onze komst hadden aangemeld en besluiten gelijk voor drie nachten te reserveren en te betalen.
Zo, dat is geregeld ons kan niets meer gebeuren en dat is maar goed ook want de telefoon staat roodgloeiend van mensen die allemaal worden teleurgesteld en we zien diverse mensen aan de balie die niet terecht kunnen. Er is een lift voor de rolstoel die klaarblijkelijk niet vaak gebruikt hoeft te worden want hij deed het niet na inzet van de sleuteltjes. Maar op advies van Ad zelf werd gekeken naar de spanning en werden in de schakelkast knoppen omgezet zodat ook dat probleem weer was geklaard. Alle tassen moesten van de fietsen alvorens deze in de kelder konden worden geparkeerd. Niet zo'n punt want het moet er toch af voor labeling op het vliegveld. In het jeugdherberg is er de strikte regel dat vrouwen en mannen apart slapen. Dus de vrouwen hebben een geheel eigen afdeling evenals de mannen. Op zich economisch want daarmee kunnen bedden gemakkelijker worden gevuld en is de privacy meer gediend. Ad, Pe en Joop krijgen een kamer voor 6 personen maar omdat Ad rolstoelgebruiker is komt er niemand meer bij. Dus dat is gewoon mazzel. De dames slapen op een zaal met beduidend meer personen en hoe dat is bevallen kan pas morgenochtend aan het ontbijt van half negen gehoord worden. In de kelder van het Jeugdherberg is een geweldige gelegenheid voor het gebruiken van maaltijden die via een lopend buffet uitgeserveerd worden. Kortom het ontbreekt ons aan niets en we hebben het gevoel dat we goed terecht zijn gekomen en dat we de komende dagen wel door zullen komen. Maar dan is er toch nog een pechje want de filmapparatuur van Ad heeft niet goed gewerkt. Met name de opnamen van de aankomst zijn mislukt doordat het filmpje in het apparaat opstroopte. Maar ons optimisme kan desondanks niet verstoord worden, morgen dragen we de fietsen weer uit de kelder en maken de opnamen opnieuw. We gaan slapen en denken dat in rust te kunnen doen maar dat is een vergissing want verkeer raast dag en nacht in Rome en de muggen wensen meerdere malen hun bordje vol te scheppen.