03 / 07 / 2000

Van Espinal naar Puente la Reina, afstand 75 Km.

Vannacht voor het eerst geslapen op Spaanse bodem en na het opbreken van het campement, in het eerste dorp brood, kaas, tomaten en bananen gekocht. En natuurlijk die Spanjaarden zijn ook mensen maar ze verstaan geen woord Engels, Frans of Nederlands. Het is hier ook anders dan in Frankrijk, minder dorpjes en dus ook minder mogelijkheden om tussendoor inkopen te doen. We gaan op weg naar Pamplona. Er werd ons op de nuchtere maag een klim van 2,5 kilometer door de strot geduwd en na een korte afdaling nog eens 4 kilometer. De afdaling daarna maakte echter alles goed want een soef naar beneden van 10 kilometer is echt kicken. Ad gaat naar beneden als een zijspan racer en hangt bij scherpe bochten links en rechts uit z'n bakkie. Achterop zien wij zijn engelbewaarder staan die ervoor zorgt dat hij geen stuurfout maakt. Tjonge jonge wat een pelgrimgangers zien we onderweg. Allemaal jonge mensen vooral uit Spanje die de Camino wandelend maken. Het is werkelijk inspirerend om te zien, jonge mensen met elkaar, op zoek naar de cultuur uit het verleden, in samenhang met het avontuur van vandaag. Voor Ad en Pe was het vooral opvallend dat de dames in de geledingen met name beschikken over goed ontwikkelde dijspieren, die volgens kenner Ad voor goede klimprestaties onontbeerlijk zijn. Zijn expertise op dit terrein voert te ver voor dit verslag maar is wellicht in de komende tijd nog in boekvorm verkrijgbaar. En dan worden we gepasseerd door een toeterende auto met uit het open raam een duim opstekende hand. Niks aan de hand, gebeurd wel vaker, gewoon nazwaaien. Twee kilometer verder staat er een fotograverend echtpaar ons op een vluchtstrook op te wachten. Hallo! Hallo!, hoe gaat het, effe stoppen dus. Nee maar, kijk nu, dat zijn die mensen die we al eerder in Frankrijk hadden ontmoet voor het hotel St Jacques. Hoe gaat het, wat leuk, en hoe ver gaan jullie enz. allemaal niet zo belangrijk, maar de dame in kwestie haalt een paar blauwe sokken van Pe tevoorschijn, die hij inderdaad al enige tijd kwijt was en waarvoor hij inmiddels vervangende badstof kwaliteit had aangeschaft op een of ander markt. Pe; kijk nou dat zijn mijn sokken van Oma Bakker! Hij had ze uitgewassen en voor het drogen onder de snelbinder van de fiets gedaan en omdat deze mensen ons op een bepaald moment waren nagefietst hadden ze een voor een de sokken gevonden en bedacht dat ze niet anders dan van ons konden zijn. Normaal gesproken zouden de sokken van Oma Bakker nooit ter spake zijn gekomen maar jaren geleden zijn ze voor Pe door Oma gebreid en als het werkelijk om koude voeten gaat, onvervangbaar en zo dik dat geen mug er doorheen prikt. Kortom deze sokken waren niet voor niks uit de sokkenla geselecteerd. En dan is het toch een wonder als je na 600 kilometer je sokken weer krijgt aangereikt. Door Pamplona gefietst. Wat een schamele toestanden daar maar een mooi stempel in het paspoort en op weg voor het laatste deel van de planning voor vandaag, Campanas. Zowel de camping als het hotel aldaar bleken niet te bestaan. Potverdorie dus we moeten nog 14 kilometer verder naar Puente la Reina. Onderweg werd een buitengewoon opmerkelijke kapel gepasseerd die al tentijde van de middeleeuwse pelgrimages dienst deed. Het ligt midden in de weilanden. Hoewel het al laat was, wordt toch op het laatst moment het stuur gericht en doen we het monument een bezoek aan. Vooral Pe voelde de bijzondere krachten en energieen die ter plekke geconcentreerd zijn. Een plek te vergelijken met het Stone Hedge in Engeland. Stil verlaten en wat spreekt er nu feitelijk. Er was een soort ommegang rond de kapel gemaakt met afbeeldingen in de pilaren. Het deed denken aan een soort calvaire zoals ook in Bretagne, in Frankrijk voorkomen. De mensen destijds liepen hun ommegang en beleefden biddend en mediterend de realiteit van de geestelijke wereld. Voor de pegrims van vandaag verschijnen aan het zwerk donkere wolken, laten we snel doorfietsen. Voor de eerste donderslag en met de eerste regendruppels bereiken we ons hotel. Voor het eerst tijdens de tocht een hotel, lekker eten en een ligbad terwijl buiten het noodweer losbarst. Vraag aan tafel: Ad als het met het fietsen moeilijk gaat en het erom spant of het materiaal het houdt aan wie denk je dan? Antwoord Ad, dan denk ik aan mijn vriend Coen Visser die me zo geweldig geholpen heeft met het verder prepareren van deze handbike, high tech met maar liefst 63 versnellingen. Telkens denk ik dan; Ik wou dat Coen me even zag, niet als ik zit te lijden maar als ik met deze fiets zelfs de zwaarste hindernissen overwin. U ken hem wellicht niet maar deze Coen Visser is echt een vakman en daarnaast een van de beste coureurs, destijds in Nederland. Dus let op, hoe zou je het vermogen om te horen kunnen behouden, als je nooit wilt luisteren naar mensen als Coen met zoveel praktische ervaring.