04 / 07 / 2000

Van Puenta la Reina naar Los Arcos, afstand 44 Km

. Het is net of de groep last heeft van een collectieve terugslag. De benen en armen zijn als lood. Aan gebrek van voeding kan het niet liggen want het ontbijt in het hotel werd alle eer aangedaan. Zouden we soms ook te makan hebben met een terugslag in het moraal? Alle informatie vooraf leerde ons immers dat met name in Spanje de tocht een nieuwe dimensie zou krijgen vanwege indrukwekkend landschap enz. Vandaag genieten we er niet van. Dat klimmen dat weten we nu wel en zelfs de afdaling is niet meer plezierig want als je doornat bent van het zweet en je suist vervolgens een paar kilometer omlaag krijg je het hartstikke koud. Ja er wordt gemopperd vanmorgen en dat komt ook omdat we feitelijk niet goed weten waar we vanavond uit zullen komen. Dan komen we te Estella de stad is bekend van de zgn. Carlisten beweging en we vonden het vanwege onze symphatie gevoelens met (prinses) Irene een goed idee een kijkje te nemen op de Montejurra, de plek waar de Carlisten jaarlijks bijeenkomen. Ad heeft de gevoelens voor Irene (bekend van haar indrukwekkende natuurstudies) niet op dezelfde wijze als Pe die koesterd, maar wilde de omweg toch meemaken in de hoop zo'n leuke Carlisten muts te kunnen verkrijgen. Mar zegt; als dat ding lijkt op een alpinopet geef ik er geen cent aan uit. De mutsen werden uiteindelijk niet gesignaleerd. Nee het zat niet mee vandaag en we hadden er geen zin in. Dus besluiten we na ca. 45 kilometer te stoppen in de plaats Los Arcos. Verrek in Spanje zijn de winkels vanaf 13.00 uur tot 18.00 dicht! Wat is dat voor een toestand hier. Het is twee uur, zullen we eens gaan kijken wat zo'n refugio voorstelt? Het beherend echtpaar is van Vlaamse afkomst en vertelde ons op uitvoerige wijze wat je van een refugio kunt verwachten. Er is echter nog maar 1 bed beschikbaar en dus vinden we dat Marrie op de zaal tussen de andere mensen mag slapen. Het idee wordt door Marrie niet met overweldigend enthousiasme ontvangen en we vragen de mensen, ook gelet op de situatie van Ad of we in de tuin mogen camperen en het mag. Nee maar dat is ideaal, we kunnen binnen douchen en eens ervaren hoe dat nu is in zo'n refugio. We kijken onze ogen uit. Iedereen die aan komt lopen trekt kleren uit en begint met wasjes op de hand. Het lijkt wel of iedereen elkaar kent want het is een gekwek van jewelste in alle talen die denkbaar zijn. Uiteindelijk ontstaat er een waslijn waar je een gemiddelde CenA mee kunt vullen en het is bijna ondenkbaar dat mensen hun eigen spullen nog terug kunnen vinden. Verder zijn er mensen die blaren laten behandelen en er is een speciale ruimte ingericht voor massage. Marrie vond de man echter een engerd en weigerde behandeling, hoewel Ad een strijk en knijpbeurt, in zijn niet aflatende zorg en verantwoordelijkheidsgevoelens jegens zijn echtgenote, sterk aanraadde. Wat is dit voor een wereldje van uiterst vriendelijke mensen met allemaal hetzelfde doel. We worden er wel vrolijk van en zullen in komende dagen zeker meer gebruik maken van een dergelijke voorziening. En dan de verrassing, vanavond is er in de prachtige kerk net tegenover de refugio een mis speciaal voor de Pelgrims. Er zingt een prachtig koor en we verheugen ons op een traditioneel uitgevoerde Spaanse mis.

Een paar feitjes: 1: De tot nu toe werkelijk afgelegde afstand is 1729 kilometer, 4 lekke banden waarvan 3 van de rolstoel. 2: De hoogst gemeten snelheid met de rolstoel is 57.7 kilometer per uur.