05 / 07 / 2000

Van Los Arcos naar Santo Domingo de la Calzada, afstand 77 Km.

En zo bezochten we gisteravond de mis, die speciaal voor de pelgrims werd gehouden in de prachtige kerk van Los Arcos. Na eerst onze ogen uitgekeken te hebben op de prachtige decoraties en het indrukwekkende altaar, was de mis gewoon een belevenis vooral omdat de overwegend jonge mensen (pelgrims uit Spanje) zo intens wilde opnemen. Onder de pelgrims bevond zich ook een priester uit Duitsland die de communie deed, niet verwacht want s'middags hadden we de man in geheel andere stemming, als pelgrim, in de Refugio ontmoet. Na de dienst werden de pelgrims naar voren geroepen en kregen een speciale zegen en tevens werd ons het gebed van de pelgrim aangeboden, hetgeen wij later nog in onze berichten zullen opnemen. Vanmorgen zijn we om 8.00 uur uitgezwaaid door het Belgische echtpaar die als vrijwilligers 14 dagen per jaar de refugio beheren. Het betrof hier dus een Refugio die door het Belgische Santiago Genootschap was ge-adopteerd, een taak die dus telkens door weer andere mensen wordt overgenomen. Zouden er zo ook Nederlandse initiatieven zijn, zo vragen wij ons af? Eerst het dorp door op zoek naar de bakker en daar kochten we tot onze surprice ook nog een lekkere koek. Weliswaar geen soisson pommes maar dat denken we er gewoon bij. Het is hier nu eenmaal Spanje en niet Frankrijk. Hier spreekt dus de melancholie, we missen Frankrijk namelijk een beetje met een boulangerie in elk dorp voor een pain-complet. Nee versta ons niet verkeerd want niettemin en niks ten nadele van het Spaanse, zitten we elke avond heerlijk te eten van een fantastisch bord met salade en een cuajada con miel toe. Dit is een werkelijk niet te versmaden toetje dat gemaakt wordt van schapemelk, hetgeen op speciale wijze plantaardig gefermenteerd wordt en gegeten met honing of suiker. Ad neemt er altijd twee omdat hij vindt dat hij meer dan de anderen beloond moet worden voor zijn orgeldraaiwerk (koosnaam voor de handbike) tijdens de dag. De N111 gevolgd door de N120, begint voor ons zo langzamerhand route 66 achtige allures te krijgen. Eenzaam, lang, stoffig en heet. We fietsen eigenlijk alleen langs de snelweg, waarbij de vrachtwagens ons rakelings passeren. En dan dat lawaai!! Hier vinden we dus niks aan. Zeker het landschap begint ons steeds meer te imponeren en we zijn benieuwd wat de komende dagen ons nog zal brengen maar om te fietsen is de route in feite een helletocht. We zitten gewoon niet lekker op de fiets met al dat verkeer naast ons en we begrijpen eigenlijk niet dat langs dit traject een fietsroute is uitgezet. Stel je voor dat je dit met opgroeiende kinderen zou doen, je staat gewoon doodsangsten uit. De Camino is waarschijnlijk beter te bewandelen (dit volgt een andere route) dan te befietsen. Maar goed, het kan nog anders worden in de komende dagen. En dan is daar plotseling dat echtpaar uit Duitsland. De man duwt zijn vrouw, die zittend is in de rolstoel, voort over dezelfde route als de onze, zij het aan de andere kant van de weg. Die avond spreken wij deze mensen in de Albergues de pellegrino (refugio) te Santo Domigno. Ja mijn vrouw heeft een beroerte gehad zo'n acht jaar geleden maar we willen samen nog veel dingen ondernemen. Stelt U zich voor, hij draagt een rugzak van ca. 20 kilo en duwt zijn vrouw met een geschat gewicht van nog eens ca 75 kilo in de rolstoel langs de Camino. Zijn vrouw kan niet praten en is rechts verlamd maar stralende ogen geven aan wat aan de tocht wordt beleefd. De tocht was voor Ad vandaag duidelijk een kwelling want hij zat te smeken om een lekke band om maar vooral niet verder te hoeven. De lekke band kwam niet niet want uiteindelijk werd Santo Domingno toch gehaald. Leuk bezoek aan de kathedraal met een levende kip en haan in de kerk. Wat wederom weer een pracht en praal in de kerk. Waarom heeft men destijds zoveel belang gehecht aan het inrichten van uiterlijkheden in de kerk? Kon toen niet geweten worden dat het juist gaat om de innnerlijke kwaliteit van mensen of was deze manier van opsmuk en kunst een hulpmiddel daarbij? Met deze vraag gaan we vannacht te rade bij de geestelijke wereld, terwijl ons fysieke lichaam ligt te rusten op een zaal waar tegelijkertijd nog 40 andere pelgrims tijdens de slaap hun relatie met de geestelijke wereld onderhouden. Overigens niet te vroeg want we hebben een record aan internetberichten vanwege de uitzending op de BRT. We lezen ze nog even en zullen indien nodig reactie geven.