09 / 07 / 2000

van Mansilla de las Mulas naar Colomba de Somoza, 90 kilometer

De nacht was onrustig want de aanwezige Engelsen op de Camping speelden voor Houligan. Lekker druk doen met drank en vooral veel lawaai maken. De ochtend zou nog onrustiger kunnen zijn als Pe zich niet geweldig wist te beheersen. Hij kruipt om half zeven zijn tent uit en schaaft het vel van zijn middelteen af aan de tentharing. Zijn twee handen grijpen naar de teen, hij maakt een tuimeling en besluit het gebed van de Pelgrim in alternatieve vorm uit te spreken. Godver de Godver!! Zijn devote gevoelens waren voor de rest van de dag getemperd. Vandaag wilden we vooral nadenken over de techniek, want laten we duidelijk zijn, we hebben echt een paar fantastische fietsen onder de kont. Mar en Pe zijn toegerust met 21 versnellingen en Ad zelf met drieenzestig. Laten we de aandacht vooral richten op de handbike van Ad die bestaat uit een combinatie van rolstoel en het draaimechanisme voor de handen. Dit laatste deel krijgt vooral tijdens het klimmen geweldige krachten te verwerken. Immers via het voorwiel moet door voldoende druk op de weg de voortgang worden verkregen. De aansluiting (het aankoppelsysteem) aan de rolstoel krijgt het meest te verduren als gereden wordt op slechte wegen, vooral als daarbij in de afdaling met hoge snelheden wordt gereden. De rolstoel is van het fabrikaat Küschall. (type K4) In deze rolstoel is een dubbele asconstructie aangebracht, bedoeld om bij gebruik van de voorste as te kunnen fungeren als normale rolstoel en via de achteras als combinatie met het aandrijfmechanisme van de handbike aan de voorzijde. Het voorgedeelte (de handbike) is van het fabrikaat Speedy (type B 26) aan de stoel uitermate simpel maar doeltreffend te bevestigen door middel van een aankoppelsysteem, dit gecombineerd met een High Speed Adapter (noodzakelijk om de stoel bij hogere snelheden stabiliteit te geven) De Speedy is speciaal voor deze reis in overleg met EmCart Sport verder gespecialiseerd door de heer Coen Visser en Ad zelf. Een extra velgrem werd aangebracht want er wordt immers alleen op het voorwiel geremd, alsmede een versnellingsnaaf waardoor de combinatie ontstaat voor 63 versnellingen op de Handbike. Verder werd een beugel gemonteerd voor de kabelbegeleiding (van remmen en versnellingen) waardoor kabelbreuk tot een minimum beperkt zou moeten blijven en inderdaad, tot nu toe is kabelbreuk niet voorgekomen. Dit ondanks de talloze omwentelingen die gemaakt worden. Het totale gewicht van de hand-bike combinatie is maar liefst 29 kilo hetgeen beduidend meer is dan een normale fiets. Desondanks zijn er aan het voorwiel twee tasdragers voor bagage om zodoende nog meer druk op het voorwiel te krijgen. Zoals U weet uit voorgaande berichten is slechts eenmaal melding gemaakt van pech met de handbike hetgeen op zich al een wonder genoemd mag worden. Als morgen bij de beklimming naar de Cruz de Ferro blijkt dat het materiaal ook deze krachttoer doorstaat (en daar hebben we alle vertrouwen in) dan mag met nadruk worden gesteld dat de constructeurs van dit wonder op drie wielen eveneens een topprestatie hebben geleverd. Zij dienen te weten dat ze meer dan eens in onze gedachten zijn. En dan al die mensen waaraan Ad zonder uitzondering bereid is de Hand-bike te demonstreren, de Oh's en Ah's zijn niet van de lucht. Vooral de fietsende Caminogangers willen alles weten over de toepassingen. Het zal ons niet verbazen als handbiking nog een grote toekomst tegemoet gaat. En dan gaat de tocht van vandaag over stille en weidse wegen en komen we aan te Astorga. Wat een prachtige stad en wat hebben we er gezellig zitten kletsen op het terras met mensen uit tal van landen. Aan de tafel naast ons kwamen een paar oudere Spaanse dames genieten van de passanten, bestelden een wijntje en een flinke kan met water. De dames vertrekken voor een bezoek aan de Kathedraal en Ad ziet zijn kans schoon om de nog redelijk volle kan met koel water met een aantal welgemikte slokken naar binnen te werken. Dit tot hilariteit van een paar wandelaars uit Antwerpen die deze actie wel heel typisch Nederlands vonden. Marrie zegt; en dan schaam ik met toch zo, waarop Pe zegt, ik ook Mar. Wat doen we, blijven we in deze stad of fietsen we nog een tiental kilometers door. Het werd het laatste. Het voordeel zou zijn dat dan tevens de eerste kilometers van de zware klim-etappe van morgen achter de wielen zouden liggen. Bij het opstappen ontmoeten we op de valreep nog twee dames die ons vertelden uit Noorwegen te komen en die bij Leon aan de Camino zijn begonnen. Kortom van slijtage was nog geen sprake en dat was de dames aan te zien. Later fietste ze voor ons uit en niet getraind moesten de dames regelmatig uit het zadel en op de pedalen. De wippende heuppartijen van de dames in kwestie werkte op Ad en Pe als worst op een hongerige hond. Mar gaf uiteindelijk aan het tweetal maar te passeren anders werd de Camping niet voor sluitingstijd gehaald. Douchen, effe wat eten en zo gauw mogelijk rusten en slapen want morgen wacht een zware tocht en ook willen we echt tijd en aandacht besteden aan het wegleggen van de vele steentjes die we van dierbaren hebben meegekregen.