10 / 07 / 2000

van Colomba de Somoza naar Villafranca, afstand 66 Km.

Omdat er een aantal zware beklimmingen op het programma stonden werd de wekker op zes uur gezet. We werden wakker en het goot van de lucht. Van de ene tent naar de andere werd overleg gepleegd. Besloten werd de bui af te wachten en dan de de tent maar nat in te pakken en koffie zetten doen we wel in het washok want er is verder toch niemand op de camping. Om acht uur op de fiets en doordat soms de zon heel even doorbreekt tussen de buien door, zien we de regenboog. Het doet ons denken aan het mooie Nederlandse lied Pastorale, dat geschreven werd door Lenard Nijgh. (gezongen door Lisbeth List en Ramses Shaffie) Daaruit de tekstregel; VANDAAG SPAN IK MIJN REGENBOOG, DIE IS ALLEEN VOOR JOU. Telkens als weer een nieuwe regenboog werd gespannen kon weer de keuze worden gemaakt voor een andere geliefde uit onze naaste omgeving om dit prachtige natuurlijke geschenk aan te bieden. Een innerlijke verbinding dus en een betere voorbereiding op wat het hoogtepunt voor deze dag was nl. het wegleggen van de meegenomen steentjes op en bij de Cruz de Ferro, kon niet worden verkregen. Zoals gezegd een regenachtig begin van de dag, dus regenpakken aan. En dan die wind pal tegen, om gek van te worden. Na anderhalf uur werd Rabanal bereikt en kon er beschut tegen de wind effe koffie worden gedronken. Intussen klinkt er de Canon van Pachabel. Laat de koffie smaken en de muziek klinken want we wisten dat er na Rabanal de eerste dertig kilometer niets meer te doen, te brengen of te halen was dan enkel het bedwingen van de elementen. Het was koud, nat en er stond me een partij wind waarbij je volgens Marrie je hond nog niet uitlaat. Door de mistflarden merk je niet hoe hoog je gaat maar we klommen uiteindelijk naar 1500 meter. En dan is daar ineens de Cruz de Ferro. Zeker de plek is hoog en het uitzicht laag maar verder is er aan uiterlijkheden niets bijzonders te beleven, behalve dan het feit dat duizenden mensen bij deze eenvoudige paal met een kruis erop, het de moeite waard vonden een steentje neer te leggen. Er moeten er inmiddels miljoenen zijn neergelegd door de loop der eeuwen. De pelgrimganger heeft voor aanvang van de reis aan een aantal dierbaren gevraagd (of zelf gekozen) een steentje mee te geven en aan het steentje een zorg te verbinden die men afgenomen danwel zou willen delen met de geestelijke wereld. Zeker hier komt de traditie meedoen aan de Camino maar voor wat ons betreft een leuke en aangename traditie. We weten immers maar al te goed met welke zorgen mensen in onze naaste omgeving door het leven gaan. Kortom of bedoelde zorg nu werkelijk van betrokken personen wordt afgenomen is niet zo belangrijk. Veel belangrijker is het om mensen ahw. innnelijk te kunnen waarnemen. En als dat dan kan op een plek als de Cruz de Ferro met de wind gierend over je hoofd, dan is dat buitengewoon indrukwekkend en inspiratief. We hebben een steentje verplaatst en de stroom van de rivier van het leven is nooit meer dezelfde. Moge onze verwanten op afstand ervaren met welk een liefde we dagelijks aan hen denken. We moeten afdalen want we worden door en door koud. In de eerste de beste mogelijkheid nemen we koffie con leche (koffie met melk) en ontmoeten steeds meer pelgrimgangers. En altijd is er weer die hartelijke begroeting BON CAMINO. Een goede reis toegewenst. Een dame uit Frankrijk raakt zelfs ontroerd als ze hoort dat we helemaal uit Nederland zijn komen fietsen. Met tranen op haar wangen wordt Ad gekust. Dit keer is Pe niet jaloers, van Marrie weten we het eigenlijk niet. Uiteindelijk aangekomen te Villa Franca in een refugio waar een blind paard geen schade kan aanrichten. Maar het is bere gezellig.