11 / 07 / 2000

van Villafranca naar Sarria, afstand 81 Km.

In de alberque van Villafranca werd een lekker ontbijt gepresenteerd nadat we waren gewekt met een stemmig muziekje. Dat is lekker wakker worden en we herinneren ons direct de gezellige vorige avond waarop de baas een geweldig leuke act opvoerde voor de gasten. Wij verstonden er niets van maar begrepen aan zijn mimiek en aan het lachen van de anderen dat hij de draak stak met de pelgrim. Om de satire weer goed te maken werd ons een lekker drankje aangeboden. Maar dan is er plotseling een niet zo leuk bericht. De baas van de alberque heeft ons inmiddels wat nader leren kennen en op de hoogte van de situatie met Ad werd ons uitgelegd dat het de eerste 14 tot 16 kilometer onmogelijk zou zijn er met de handbike door te komen omdat men over die afstand bezig is met het vernieuwen van de weg. Hoe moet dat nu. Niet alleen wij hadden het probleem ook de wandelaars en de andere fietsers. De wandelaars zouden via de bermen wellicht langs de opstakels kunnen komen en de fieters zouden toch met de fiets moeten gaan en zonodig geholpen moeten worden door de wandelaars. De baas stelde voor met zijn auto (met aanhanger) voor iedereen de bagage te vervoeren tot een bepaald punt. En laten wij nu de mazzel hebben met hem mee te kunnen rijden want onze fietsen en de bike van Ad paste nog net op de aanhanger. Het werd vroeg in de morgen nog een heel geregel en een geweldig Spaans gekrakeel voordat alle rugzakken op de aanhanger lagen. Maar daar gingen we dan toch op weg. Welliswaar met een ietwat gemengd gevoel zaten we in die auto omdat je ergens weet dat er een aantal kilometers worden gesmokkeld. Daar staat echter het feit tegenover dat we ook tal van kilometers extra hebben gefietst om bij van de route afliggende campings te komen of omdat fouten werden gemaakt op de route zelf. Door het eerlijk noemen van dit feit en de overmacht waardoor deze keuze gemaakt moest worden zal niemand ons deze onmisse kwalijk nemen. Voor de rest van de dag bleef er nog genoeg klimwerk over. Een zware etappe dus maar wat een adembenemende tocht. Niet alleen door de overweldigende natuur om ons heen maar ook de beelden van het dagelijkse dorpsleven van de plaatselijke mensen die we zagen. Werkelijk we waanden ons soms als met een tijdmachine in het verleden geplaatst. U kent dat beeld wel, van die in het zwart gaande oude mensjes die wij intern ozewiezewozewiezewallakritalla vrouwtjes noemen.Dan bereiken we Cebreiro en eigenlijk is dit een soort openlucht museum. Wat een prachtig kerkje en wederom wat een aardige mensen uit werkelijk de hele wereld. Het Bon Camino van al die wandelaars die we passeerden tijdens de afdaling was weer niet van de lucht. Maar koud dat het was tijdens de daling. We waren zelfs bang dat we door koude handen de remmen niet meer konden bedienen. Zo koud was het. Na de afdaling was de pijp eigenlijk leeg. Dit zal vooral te maken hebben gehad met de ontzettend zware vorige dag. We doen het wat kalmer aan want er staan nog voldoende klimmetjes op de route vermeld. En dan is daar toch de kabelbreuk die maar niet wilde komen. Ad heeft het eufel in no time opgelost. We bereiken Sarria en dat is 130 kilometer van Santiago hetgeen ook wordt vermeld op de borden langs de weg. We gaan dus duidelijk aftellen en dat is toch wel lekker. We hopen in de loop van vrijdag ons einddoel te bereiken en vervolgens nog een aantal dagen nodig te hebben voor het organiseren van de terugreis.