13 / 07 / 2000

Zeker we waren het niet van plan maar als je dan op de fiets zit, de ene heuvel na de andere neemt en telkens aan de afstandborden ziet dat Santiago steeds dichterbij komt, dan gaat het jeuken. We willen er zijn, we ruiken de stal maar feitelijk werden we ook min of meer gedragen door al die mede pelgrimgangers die ons al eerder ontmoet hadden of die weer van anderen vernomen hadden dat er een of andere leib met een draaifiets onderweg is naar Compostella. Kijk daar gaan ze!! Bon Camino!! Foto, picture En dan stoppen we weer en gaan we op de foto met de andere Caminogangers. Van deze laatste etappe hebben we nauwelijks iets van de omgeving kunnen zien. De tocht werd uiteindelijk een soort optocht met tal van bekenden en van lachende mensen die allemaal wisten waar het op uit zou komen namelijk het grote plein voor de Kathedraal van Santiago. Even leek het erop dat er zich toch nog een klein dramaatje zou voordoen omdat bleek dat het laatste rolletje voor het filmapparaat het niet deed. Potjandorrie het zal toch niet waar zijn dat we na 6 uur filmen van en over van allles en nog wat het laatste deel niet kunnen filmen. Het was echter wel waar want onderweg kon het juiste filmpje niet worden gekocht. Dus konden we Santiago op afstand niet vastleggen helaas. Gelukkig werd wel na aankomst snel het juiste rolletje gekocht en konden de meest elementaire zaken worden vastgelegd. We naderen Santiago en eerlijk gezegd we worden steeds nerveuzer. Hoe zal dat zijn? We zijn op een dag na, vijf weken onderweg. De dankbaarheid zwelt op, het gemoet schiet al regelmatig vol bij de gedachte alleen al dat we het gaan halen en er is ons niets ernstigs overkomen, gezond en wel de prestatie volbracht. Kortom hou dan je gedachten maar eens op een rijtje. Nog effe nuchter blijven dus. De entree van de stad valt wat tegen en Ad maakt terecht de opmerking; het lijkt wel of ik IJmuiden binnen rij. Pe; hoezo, vind je het hier dan ook stinken naar vis?. Mar; kijk ik zie de torens van de Kathedraal! Nog een bocht, een fel klimmetje en dan draaien we het plein op en tot onze stomme verbazing wordt er luid geaplaudiseerd en kijkt iedereen naar het drietal uit Nederland. Het zijn weer dezelfde bekenden, vrienden van de Camino maar ook toeristen uit Belgie die het op Tv. gezien hebben en zelfs gewoon mensen die willen weten wat er aan de hand is en waar het gezelschap vandaan komt. U mag het wel weten omdat wij weten dat U het ook zult begrijpen, er ontstaat een diep ingrijpende emotionele ontlading die in de eerste uren niet te stuiten was. We konden het nog net opbrengen om toch maar langs het bureau voor de aankomst van Pelgrimgangers te gaan. Het was beslist een schattig meisje achter de balie. Met gloedvolle donkere ogen informeerde ze naar de derde persoon van het gezelschap want er werden haar drie pelgrimspaspoorten voorgelegd. Ja U moet weten die staat nog beneden want die meneer is gehandicapt en kan de trap niet op. Ja, maar hoe is die hier dan gekomen? Ook met de fiets juffrouw, Ja, maar dan kan aan deze persoon geen Compostolaat worden gegeven want een pelgimreis met gemotoriseerd vervoer telt niet. Juffrouw, hij heeft gefietst met de handen! Andere Spanjaarden uit de Camino die het gestuntel horen spreken haar aan. Het is waar ga maar even buiten kijken, het is een wonder we hebben het zelf gezien. Het meisje loopt in de war gebracht naar beneden. Nee dit heeft ze inderdaad nog nooit gezien. Het Compostolaat wordt in orde gemaakt en ze belt het Hostal of wij een dag eerder mogen aankomen en ze regelt het allemaal. Met moeite kan Ad zich losmaken uit de omstanders en wederom wordt gedemonstreerd hoe de stoel en de fiets aan elkaar zitten maar eindelijk zijn we dan toch op weg naar de slaapplaats. Terwijl Ad door Marrie gelijk te weken wordt gelegd in een warm bad worden de fietsen op onmogelijke wijze eveneens via de lift op hoogte gebracht. Wat een leuke straatjes met feitelijk alleen horeca en souveniers. Niet te geloven wat men verbonden aan de Camino aan snuisterijen op de markt weet te brengen. Fris gewassen gaan we die avond toch even kijken in de stad en op het plein voor de Kerk wordt een openluchtconcert gehouden. We eten nog wat en gaan naar bed want morgen willen we op tijd in de kerk zijn. Dat gebeurt dus ook want na een lekker ontbijtje zijn we ruim een uur voor aanvang van de pelgrimmis in de kathedraal. Tal van mensen hebben we beloofd dat we een kaarsje zouden ontsteken, een wens of een gebed zouden uitspreken enz. Tot onze teleurstelling mogen er echter geen echte kaarsen in de kerk branden en gezien het aantal bezoekers begrijpen we dat ook. Wel bestaat er de mogelijkheid kleine lichtjes te ontsteken en dat doen voor al onze vrienden, kinderen, familie enz.We nemen echt de tijd om allen in onze gedachten te nemen. De speciaal meegebrachte kaars van ruim een kilo van de Jacobuskerk uit Akersloot wordt door ons wel ontstoken, mag even blijven branden en moet dan uit. Marrie neemt de kaars mee naar huis alwaar het restant zal branden in goede gedachten. We kijken onze ogen uit en beschouwen het als niet goed mogelijk te beschrijven hoeveel mensen er door de kerk gaan om het graf van de heilige Jacobus te bezoeken. En dan is er de mis. We zitten op de voorste bank voor een mis met 8 heren. Alle pelgrims die waren aangekomen werden genoemd. En zelf in het Nederlands werd de wens uitgesproken dat de Pelgrimage de pelgrim moge brengen wat hij er van verwacht. Op wel heel ludieke wijze werd de bijeenkomst besloten, waarbij een gigantisch wierookvat door de ruimte werd geslingerd. Uit de kerk is er eerst de koffie en het besluit om een boeking te doen voor de terugreis. Het wordt een vertrek op zaterdag om 7.15 en we vliegen via Barcelona op Amsterdan met een verwachte aankomst om ca. 12.15. Natuurlijk er volgt nog een proloog.