17 / 06 / 2000

Van Compagni naar Honeville, afstand 78 Km.   De koffie deze ochtend hebben we te danken aan een stel hulpvaardige mede fietsers uit Gouda. Jan en Fennie ware namelijk bereid voor ons uit de stad een paar busjes gas mee te nemen waarvoor we zelf te vermoeid waren gisteravond. Het lijkt erop dat we veel leuke mensen ontmoeten. Neem nu de beheerder van de camping te Compiegne. De man woonde in een verbouwde zeecontainer op het terrein maar nodigde ons van harte uit om binnen naar de voetbalwedstrijd Nederland/Denemarken te komen kijken. Met de nodige toeren worstelde Ad zich op het bed van de man en kon in liggende houding naar de Tv. kijken. Klaarblijkelijk is onze handbiker toch meer wielrenner dan voetballiefhebber want even later was het kreunen van uiterst complexe yoga-toeren niet van de lucht. Zo blijft hij in de weer met zijn persoonlijke verzorging en als even wordt gestopt tijdens de route slaat hij onmiddelijk de hand aan zichzelf en is het op uiterst pijnlijke wijze knijpen van de armen om verzuring te voorkomen, niet om aan te zien. Op deze wijze wordt zelfs het strelen van Marga door Adje in de toekomst een uiterst delecate aangelegenheid want de armen ontwikkelen zich inmiddels tot ontzagwekkende proporties. De route van vandaag was bijzonder zwaar maar werd door het team toch nog redelijk snel afgelegd. Gelukkig help hier de zgn wielerwijsheid van Ad welke soms zelf filosofische trekjes krijgt. Wat bijvoorbeeld te denken van navolgende uitspraak. Niet het parcour is zwaar maar het wordt zwaar gemaakt door de coureurs. We moesten er even over nadenken maar toen viel het muntje toch en onze conclusie was, dit is gelul op z,n  Ads want de helling blijft even stijl en een kilometer is een kilometer. En als het dan nog niet hard genoeg gaat wordt er geroepen, de koers valt stil of koppositie overnemen enz. Behalve in de afdaling want dan denkt Ad ineens dat weer autocoureur is. Met een bloedgang naar beneden en dan roepen Jacky Ix, Jacky Ix. Wat een prachtige tocht vandaag. Het deed ons denken aan het land van de Markies van Carrabas uit het sprookje van de gelaarsde kat. Prachtig stempel van een heuze dorpspastoor die net zat te eten en lekker maar het moet gezegd, hij onderbrak de maaltijd en gaf ons de zege. De camping van vandaag was een deceptie want de douche was koud.