20 / 06 / 2000

Van Chartres naar Bonneval, afstand 52 Km.   Vandaag te Chartres werd de dag toch bepaald door het afscheid van Ineke uit de ploeg hetgeen ons weemoedig deed opstaan. Jon de zoon van Ineke en Peter kwam haar halen en maakte tevens van de gelegenheid gebruik mee te gaan voor een bezoek aan de Cathedraal. Ten tijde van de bouw zal men er nooit op gekomen zijn dat er ooit nog eens een handbiker de kerk zou willen bezoeken. De klim was voor met name Ad zo steil en ging over dermate hobbelige keien dat het geheel de aanblik gaf van de beklimming van de Calvarieberg maar dan anno 2000. De kerk bezoeken zou en was beslist een hoogtepunt in onze pelgrimage tot nu toe. Zeker voor allen die dat gevraagd hadden, werden de kaarsen aangestoken en net als de talloze bezoekers waren wij ge-imponeerd door de bouwkunst. We zullen U besparen welke bespiegelingen het gezelschap tijdens het bezoek over de kerk hebben laten gaan. Onze voorlopige conclusie is dat deze kerk ons nog veel aan actualiteit te melden heeft en die zelfs voor komende tijd tot lering kan strekken want een ieder kan ervaren hoe hier de groots mogelijke tegenstellingen tot eenheid werden gemaakt. Onze meditatie werd op dit punt onverwacht ondersteund door overweldigend orgelspel en het was net of een stem uit hoger sferen zodoende instemming betuigde. Op het plein afscheid genomen van Ineke en we weten dat dit ons voor de rest van de tocht in psychische zin toch een ietwat ge-amputeerd gevoel zal geven. Om vier uur dan toch maar op weg naar een volgende camping en waarschijnlijk waren we er nog niet geheel met onze gedachten bij want we reden weer eens mis. Marrie staat midden op het eenzame kruispunt wat verdwaasd in de routebeschrijving te lezen en zowaar er stopt een vriendelijk Fransman. Ad zegt, hij zal wel gedacht hebben, kijk daar staat een leuk wijf met een schattig geel petje. De reactie van Marrie was ontnuchterend want volgens haar zou de man in dat geval last moeten hebben gehad van een Fata morgana. Even later was de goede richting toch gevonden en of Marrie haar gesprekspartner nu miste of de mannen even een poepie wilde laten ruiken is niet duidelijk maar ze ging als een speer. Als een TGV schoot ze door het Franse landschap met Ad en Peter schuimbekkend aan het wiel. Tijdens de evaluatie van die avond werd haar vriendelijk doch dringend gevraagd collegiaal te zijn en het tempo aan te passen.