21 / 06 / 2000

Van Bonneval naar Prunay-Cassereau, afstand 87 Km.   Het weer ziet er deze ochtend heel anders uit, het is veel frisser en eigelijk zou het een goede ochtend zijn om wat uit te slapen. De afgelopen dagen zijn met die hitte immers bijzonder zwaar geweest. Nee, nee zegt Ad dat moeten we juist niet doen, nu het niet zo heet is moeten we juist kilometers maken. Mar en Pe kijken elkaar aan om te zien of er goede argumenten zijn om dit enthousiasme een andere wending te geven. Het lukt niet. Wat een gehufter trouwens met die tent elke morgen en als je dan die tent in de fietstas hebt moet je ook het slaapmatje nog oprollen. Weliswaar vult het ding zichzelf maar het leegduwen is een pokke werk en als je het niet strak genoeg doet krijg je hem beslist niet in het hoesje, kan je dus weer opnieuw beginnen. U merkt het al we hadden beter wel kunnen uitslapen. Dan maar op weg en het moet gezegd het was lekker fris. Nogal harde wind pal tegen maar verdraagbaar. En wat toch weer een adembenemende route zo langs de Loir. Het deed ons denken aan een uitspraak van Dag Hammarskjold: Een landschap kan zingen over God en zingt door het lichaam van mensen in de geest. Dit beseffen maakt je werkelijk tot een ander mens en we realiseren ons nu reeds dat de tocht, hoe het verder ook afloopt, nu reeds onvergetelijk is. Wat te denken van de visser bij de rivier of de oudere vrouw met het verse stokbrood, allemaal beelden die je bijblijven. Maar dan begint het allengs toch harder te waaien en Ad zoekt steeds meer de slipsteam van het wiel van Mar. Daarbij maakt hij voor Marrie bemoedigende opmerkingen zoals: Als je nu ook nog een deur op je rug had Marrie zou ik helemaal lekker bij je in het zoggie zitten. Het daaropvolgende wegwerp gebaar van zijn liefhebbende echt en bedgenote sprak boekdelen. Wederom een treffende foto voor het hotel St. Jacques en een dito stempel. Verder dan maar weer want de geplande route telde maar liefst 87 kilometer. De tegenwind op de hoge vlaktes wordt nu zo hevig dat zelfs heuvel af gaan nog een hele opgave wordt. Uiterst vermoeid komen we aan op de Municipal Camping die potver nog gesloten bleek ook en daarmee eveneens het naastgelegen restaurant. Is dat effe lekker zijn we dus aangewezen op het noodrantsoen. Als dat is opgewarmd ziet het eruit als het voer dat een kliekjesboer aan zijn varkens geeft. Maar goed honger maakt rauwe bonen zoet en daarmee wordt tevens aangegeven dat we niet, zoals vaak blijkt uit de reacties van de websitelezers, met een vakantie bezig zijn. Integendeel ontbering en ontreddering zijn naast vele schitterende momenten eveneens ons deel. Tenslotte, we kregen een leuke reactie van ene Pamela en omdat er geen achternaam bijstond hebben Ad en Pe het er maar opgegooid dat het dan wel van Pamela Anderson moest zijn. Lekker idee toch zo vlak voor het slapen gaan.