Ad met handbike en al, in de St Jacobskerk te Chatellerault.
|
Goed geslapen en met maar een beetje nadorst van de overvloedige maaltijd van gisteravond werden de trappers weer onder de voeten geplaatst. Wat toch een wonderlijk land dat Frankrijk en wat een rijkdom spreekt er uit de landbouw waarlangs we fietsen. Zagen we in noord Frankrijk vooral zoogkoeienhouderij op grote schaal en meer naar het zuiden ongelooflijk veel graanteeld, thans zijn we in het gebied van de wijnbouw aangekomen. Voeg hieraan toe het toerisme en de industrie en er ontstaat een beeld van een in materiele zin gesproken, zeer rijk land. Maar er is gelukkig meer dan enkel de materiele rijkdom, er is ook de rijkdom in cultuur en kunst. Wat op ons veel indruk maakt is het feit dat het oude in Frankrijk niet zomaar heeft afgedaan. Zo zagen we onderweg een uiterst moderne watertoren en van de oude ernaast gelegen had men een soort monument gemaakt. Bij het fietsen door het gebied van vandaag (behoorlijk veel wind tegen en zelfs wat regen) viel op dat de Fransen vooral op het platteland en dan met name binnen de eigen erfafscheiding, echt moeite hebben met wegdoen of opruimen. Maar het moet gezegd, men probeert er vervolgens wel weer wat van te maken. Als het maar even kan wordt er in allerlei zaken prut gestopt met een plantje erin. Alles hangt en staat vol. Ziet er heel gezellig uit dus allemaal. Letterlijk de grootste rotzooi krijgt op deze wijze een uiterst vriendelijke aanblik. Juist door deze tegenstrijdigheid moesten we vandaag weer even denken aan het eerste huis van Marrie en Ad te IJmuiden. Op het voormalige winkelpand stond nog te lezen ,oemen en planten, zo is het eigenlijk ook met de erf en tuinverzorging van de Fransen, een ,oemen en planten, situatie. Hartstikke gezellig maar er moet nog een hoop gebeuren. Vandaag toch weer ruim 80 kilometer gefietst en Ad krijgt zo langzamerhand armen als Popey the Sailorman, hetgeen Marga voor Ad niet zo erg vind als zij dan maar niet vergeleken gaat worden met Olijfje het vriendinnetje van de altijd spinazie etende zeebonk. Wat hebben we trouwens een bekijks langs de weg en wat krijgen we leuke reacties via het internet. Iedere avond zijn we druk met het lezen van alle berichten, die soms ontroerend persoonlijk zijn. Vandaag bezochten we de kerk van St. Jacques te Chatellerault. Dit mochten we niet missen volgens onze routebeschrijving. Een kerk uit de 11e eeuw en er was juist een begravenis gaande. Juist ja zo zit dat dus, net op die momenten dat we als mens weer eens beseffen dat we slechts eindige wezens zijn in een vervolgens eindeloze geestelijke tijd, zoeken we weer de relatie met die geestelijk wereld. Met het beeld van St. Jacques dominant naast het altaar was het niet moeilijk even in gebed te gaan en de geestelijk wereld te vragen ons te behoeden voor gevaar onderweg en zegen te vragen voor een behouden thuiskomst. Dit klinkt U als moderne internet gebruiker wellicht allemaal wat ouderwets in de oren maar dat is de les die Frankrijk ons onderweg laat zien, waardeer toch dat wat was en denk vooral nieuw. Kortom het gaat zo z'n gangetje in Frankrijk en zoiets als de voetbalgekte in Nederland dat kent men hier niet |