30 / 06 / 2000

Van Onesse-et Laharie naar Peyrehorade, afstand 87 Km.   Toen we gisteravond op de Camping te Onesse aankwamen was er direct een soort van Dejavu voelbaar tussen ons en het jonge echtpaar dat de camping beheerde. Zet U eerst de tent maar op en als U lekker gedouched bent kunt U alsnog betalen, ja dat dachten we al, U bent op pelgrimage. Direct werd besloten om van deze mensen een zeer intentionele aantekening mee te nemen in ons paspoort. En het werd ook intentioneel en daarmee tevens een letterlijk hemelsbreed verschil met de vraag naar een stempel te Dax later op de dag. Dit stempel wilde we halen bij de kathedraal te Dax en dus werden we verwezen naar de pastorie. De curie (pastoor) lag echter te rusten en volgens de huishoudster moesten we enkele uren wachten alvorens hij wellicht beschikbaar zou zijn. En het was nota-bene half een, de man zat dus gewoon te eten en lekker dus. Het echtpaar van de camping daarintegen deed zelfs een beroep op ons om ook de kinderen te mogen vermelden in het paspoort. Kortom, gevoels mensen dus. En daar gaat het nu werkelijk om voor de toekomst, mensen die vanuit hun gevoel (want daarin spreek de ziel vanuit de geestelijke wereld) wetenschap ontwikkelen omtrent sociale verhoudingen tussen mensen. Tien kilometer na aanvang van de tocht weer zo,n indrukwekkende ontmoeting. Gewoon uit routine even de weg vragen aan, het moet gezegd, een buitengewoon knappe vrouw, die ons direct waarschuwde niet de geplande route te gaan omdat op de route van alles aan de hand was met bruggenbouw,  opgebroken wegen, enz. In een paar woorden wist ze duidelijk te maken hoe wel te gaan en nu komt het bijzondere, het was direct te begrijpen en ook zonder meer aanvaardbaar wat ze zei. Later bleek ze inderdaad gelijk te hebben gehad. En toen we besloten hadden het advies op te volgen zagen we ook die bakker voor het gebruikelijke pain-complet (bruin brood voor het ontbijt) en de soisson pommes (een soort appelflap voor bij de koffie). Wij denken nu dat doordat we het advies opvolgde (dus onze intuitie voor het juiste lieten spreken) we beloond werden met de lekkerste soisson pommes die we ooit kochten tijdens onze tour door La Franche. Tot in de puntjes zat nog pommes. Dax viel nogal tegen al was er wel weer een spontane ontmoeting met een gemeente ambtenaar die de route vanaf Dax had gelopen. Hij herkende ons onmiddellijk aan de schelp en hielp ons aan een goed adres voor fietsbenodigdheden want Ad heeft z'n eerste handschoentjes reeds aan flarden gedraaid. Vanaf Dax werd door ons een soort examen afgelegd want in de route waren twee beklimmingen vermeld van resp. 1 km. en 2.5 km en van rond de 7 %. Het werd een afgang in die zin dat deze beklimmingen door ons in Frankrijk reeds een aantal malen in veel zwaardere vorm waren genomen. Ad vermelde: hoe kan dat nu hier kwam ik lachend op en ik heb onderweg nog wat gefilmd en geplassantiviseerd. Dus om werkelijk te weten wat we kunnen moeten we echt de Pyreneeen over. We gaan lekker slapen op de Camping Municipal en maken ons op om in de komende dagen deze klus te klaren. Morgen zien we de bergen en nu gaan we slapen met de uitspraak van Dag Hammarskjolt in gedachten: Kijk tijdens de beklimming van de berg nooit hoe hoog hij is want pas aan de top weet men hoe laag hij was.